Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

25-01-14

DE ACHTERUITKIJKSPIEGEL

La-marche1.jpg

images (2).jpg

hoe_durven_ze-cover.png

Lees meer...

00:00 Gepost in Films, Sterren | Permalink | Commentaren (0)

11-10-08

the kiss of Walt Whitman

f7cb154515061d5dea709f0a02da1486.jpg

Lees meer...

10:46 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

09-10-08

youss'n dour

  http://www.myspace.com/youssounaposdouretlesuperetoilededakar  0d6b4f3db501a85d1e969759545cb2da.jpg

Lees meer...

00:05 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

08-10-08

magische vingers

0c18aa44c126bd53b151f8d4e30e3fc4.jpg

Lees meer...

23:58 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

07-10-08

LIEFDE VOOR HET WOORD

ef334861ac7becfb743f98f173240eb8.jpgCHRISTEL VAN DEN MAEGDENBERGH

 

geboren in de herfst van 1968 (heel goed jaar!). Van kleins af aan gebeten door het boekenvirus en later gegrepen door de schoonheid van kunst. Volgde 3 jaar kunstgeschiedenis in het KMSK te Antwerpen. Actief als bestuurslid van Kunstkring Ogenblik. Realiseerde groepstentoonstellingen voor dove en slechthorende kunstenaars. Schrijven is haar uitlaatklep

 

 

Lees meer...

20:44 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

05-10-08

ALGERIJNSE MUZIEK

3c59a7d23b5e4c9608d4a7e1fc501c3c.jpg

Lees meer...

19:53 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

15-09-08

tango

1c4764d3aae5944ad5d8f2ef19b9c5e2.jpg074d5407ee2491fb3c931c8c18948579.jpg

Lees meer...

16:50 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

06-09-08

sexual realism

ee5f7b76dd233fee02c1ea01500ada40.jpg

Lees meer...

14:25 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

25-08-08

paul coelho 61

a40ccd463924201850a3b34d37c6e051.jpg

Lees meer...

14:04 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

18-08-08

ARTHUR RIMBAUD

b563ade430bd77ff8146098e459170f8.jpg

Lees meer...

23:25 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

16-08-08

in de sporen van Derida

a56855d9dfe3c26be0b59d89b963b8d6.jpg

Lees meer...

00:45 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

09-08-08

vreedzame chinese lotus

07d5d434f97da2dc87091aceeeaa020b.jpg

Lees meer...

00:27 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

07-08-08

LEO FERRE

d6971da357ca6d45a4b71b08bf06e210.jpg

Lees meer...

04:04 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

Nietzsche

ad717a146881bbbcb337a1625127c9f5.jpg

Lees meer...

00:00 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

02-07-08

VOOR ALEJANDRO SARAN 1949-2008

9b0cbbf3790eea3463a04d3ed032f2ee.jpg

Lees meer...

00:10 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

29-03-08

vaarwel Hugo

Lees meer...

00:10 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

23-11-07

ZUSSEN

c358a507bdd7cee81deefb04934b6778.jpgDe sfeer thuis in het gezin…
de aandacht van je ouders voor jou…
de vakanties…
de feestdagen…
je vrienden en vriendinnen…
je partner…
je vrijetijdsbesteding…

…altijd is er je broer of zus.

Het bepaalt je leven, positief en negatief.

Voor JOSEPHINA67b03938088948dd0a2653a700712743.jpg

 Eva Bouman (sam.). - Utrecht : Kwadraat ; Antwerpen : De Vries-Brouwers, 1999. - 124 p. ISBN : 90 6481 309 4 In de internationale literatuur is de zus toch wel een erg dankbaar personage om over te schrijven. Een zus kan een helleveeg of een engel zijn, maar meestal slaat die zus wel een goed figuur en dat zal de vrouwelijke trots zeker en vast strelen. Eva Bouman stelde een verhalenbundel samen rond de zus onder de uiterst ‘originele titel’: Zussen. Zes schrijfsters en twee schrijvers uit de Nederlandse literatuur verrassen je elk op hun beurt met een merkwaardig verhaal over een zus. Het gaat niet altijd over alledaagse situaties, alhoewel samenstelster Eva Bouman in haar inleiding wél heel gewoon, en erg lief trouwens, over de relatie met haar zus vertelt. Maar in de eigenlijke verhalen is er altijd iets ‘mis’ met zus. Dat is juist het spanningselement in elk verhaal. Naast gekende fenomenen zoals tweelingzusjes die niet zonder mekaar kunnen en de taboe-liefdesrelatie tussen broer en zus, zijn er ook niet zo voor de hand liggende situaties. Zo is er bijvoorbeeld het beklemmende verhaal van Marga Minco De dag dat mijn zuster trouwde, waarin een zus met een ‘jodenster’ op haar bruidsjurk moet trouwen. Weekendzusjes van Kristien Hemmerechts is dan weer een heel eigentijds verhaal dat dertig jaar geleden gewoon niet gepubliceerd zou worden. Zelf heb ik het verhaal al heel dikwijls gelezen en het blijft me nog altijd charmeren. Het thema in dit verhaal is hoe er een hechte band kan ontstaan tussen kinderen uit verschillende huwelijken. De schrijfster puurt het thema heel bedreven uit en maakt er een heel toegankelijk verhaal van. Manon Uphoff weet je als lezer met haar bijdrage ook erg onder de indruk te krijgen. Met Brand brengt ze het thema vrouwenmishandeling erg realistisch onder de aandacht. Eva Bouman maakte door een goede selectie en een schitterende inleiding van Zussen een verhalenbundel om te zoenen.

 

(André Oyen)

00:00 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

14-10-07

NOBELPRIJS LITERATUUR

Lees meer...

09:50 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

ne me quitte pas

81dfc7dbf6bbebdc179b8396f630363c.jpgJacques Brel:

De passie en de pijn / Johan Anthierens. - Amsterdam : L.J. Veen ; Deurne : Veen Uitgevers, 1998. - 285 p.

ISBN : 90 204 5755 1

 Tederheid voor een beschadigd kind

 Jacques Romain Georges Brel werd op 8 april 1929 in Vilvoorde geboren uit Vlaamse ouders; die echter omwille van zakelijke belangen tot de Frans sprekende burgerij behoorden. Hij werd keurig katholiek opgevoed en ging uiteindelijk net als zijn oudere broer als verkoper in de kartonfabriek van zijn vader werken. In de progressieve en gemengde katolieke jeugdbeweging La Franche Cordée (Het voortouw) leert hij de twee jaar oudere Thérèse Michielsen (Miche) kennen en hij trouwt met haar in 1950. In 1951 wordt hun eerste dochter, Chantal; geboren en in 1953 volgt nummer twee, France . Op het eerste gezicht leek Jacques Brels burgerbedje levenslang gespreid. Toch bleek niets minder waar. Hij voelde zich te zéér bohémien om zich in een burgerlijk bestaan op te sluiten. Van kindsbeen af had hij een vlotte pen en muzikaal gevoel op de koop toe, dus heeft hij al jarenlang de twee gecombineerd om liedjes te maken. Om zijn vader niet voor het hoofd te stoten, die vond het trouwens al erg genoeg dat hij een poëet in de familie had, zingt hij onder het pseudoniem Bérel, anagram van Rebel. In 1953 neemt hij zijn eerste 78-toerenplaat op met La Foire en Il-y-a. Hij laat zijn visitekaartje achter bij de Franstalige radio in de vaste veronderstelling dat die zijn liedjes zal promoten. Maar dat gebeurt niet omdat de liedjes van Brel er niet aanspreken. Wie wel ontroerd wordt door het werk van Brel is Jef Claessen van Omroep Limburg . Hij haalt Brel naar Hasselt en laat hem in diverse uitzendingen live zingen. Zijn Vlaamse entree is gemaakt en in Parijs is het Jaques Canetti, de Franse talentenjager van de platenfirma Philips, die hem aanmoedigt om in muziekland Frankrijk zijn grote talenten te ontwikkelen. Gedurende drie jaar ziet Jacques Brel zwarte sneeuw in Parijs. Maar dan begint hij stilaan naam te krijgen en in 1956 breekt hij definitief door met het mooie chanson Quand on n'a que l'amour. En dan gaat alles in stroomversnelling. Brel heeft het gemaakt, heeft het zélf gemaakt. Zijn liedjes zijn vaak pure poëzie over de dingen des levens, waar de mensen niet zo graag mee geconfronteerd worden, zoals de dood, oud worden, de kindertijd die door de volwassen verknoeid wordt, afgewezen worden in de liefde, enz. Hij zet zich ook sterk af tegen de kerk die de mensen in een eng overbodig keurslijf dwingt en hen zo veel vreugdevolle dingen ontzegt. Zijn niet aflatende onkerkse uitspraken inspireren Georges Brassens, in wiens sporen Brel nochtans loopt, tot de bijnaam Abbé Brel. Georges Brassens zal toen nog niet vermoed hebben dat hij later samen met Leo Ferré en Abbé Brel de geschiedenis zou ingaan als een van de drie grootste Franse chansonniers. Ook met de extreemrechtse flaminganten lag hij voortdurend in de clinch. In Les Flamandes, een ode aan de Vlaamse vrouwen die zodanig gedomineerd werden door kerk en staat dat ze zich moesten kleden en alleen mochten dansen of vrolijk zijn zoals en wanneer het 'gezag' dat wil, vertolkt hij de gevoelens van heel wat Vlamingen. Toch is dit liedje het begin van een hetze die zelfs tot censuur zal leiden . Zelfs met Le plat Pays, Mon père disait of Marieke kunnen de fanatici er niet van overtuigd worden dat Brel op zijn manier van Vlaanderen houdt en daar kritiek op heeft, net zoals hij op zichzelf voortdurend kritiek heeft. Heel wat grote Vlamigen, onder wie Louis Paul Boon, hebben hem altijd door dik en dun gesteund. Brel heeft liedjes gemaakt waarin aanvankelijk niemand, hijzelf zeker niet, geloofde, maar die later stuk voor stuk wereldsuccessen werden. Edith Piaf vond Ne me quitte pas te onmannelijk, maar het publiek besliste er anders over. Het is een van de meest gezongen liedjes ter wereld geworden. Het stond zelfs op het repertoire van Frank Sinatra. In 1966 stopt Brel met recitals te geven, hij baalt van de vedettenstatus en wil zich graag met andere dingen gaan bezighouden. Het chanson laat Brel niet los, maar toch keert hij nooit meer als zanger naar de bühne terug. Hij speelt o.m. de hoofdrol in de door hem bewerkte musical L'Homme de la Mancha' (1967-68), acteert in films, regisseert films, hij studeert af als volwaardig vliegtuigpiloot, behaalt het diploma van volwaardig zeiler en vaart met zijn driemaster Askoy naar een verloren eiland in de Stille Zuidzee op Les Marquises. In 1977 verschijnt zijn laatste langspeelplaat, waarop hij met het lied Les F met één voet in het graf voorgoed met fundamentalistische flaminganten afrekent. Vlaanderen davert op zijn vesten en verklaart Jacques Brel evenzeer voorgoed persona non grata. Zijn muziek mag niet meer gedraaid worden. Gelukkig is die boycot nooit helemaal geslaagd.

 

Op 9 oktober 1978 overlijdt Jacques Brel in Parijs in gezelschap van zijn Antilliaanse vriendin Maddly Bamy. De hele wereld treurt om de grote chansonnier Jacques Brel van wie men niet eens wist dat hij Belg, laat staan Vlaming was. Een van de mensen die altijd voor Jacques Brel een enorme adoratie gehad heeft is de journalist, schrijver en Belgicist Johan Anthierens (1937). In zijn journalistieke carrière interviewde hij Jacques Brel eenmaal voor Humo en eenmaal voor De Standaard. Hij heeft het doen en laten van de chansonnier altijd op de voet gevolgd en getracht zijn werk tot op het bot te doorgronden. Tien jaar geleden kreeg hij van uitgeverij Veen het aanbod om een boek over Jacques Brel te schrijven. Nu vind ik persoonlijk wel dat het de moeite heeft geloond om tien jaar te wachten. Johan Anthierens heeft een boek over Brel geschreven dat de maestro himself waarschijnlijk zelf ook goed zou gevonden hebben. De auteur graaft niet naar de roddels en schandalen in het leven van de overleden chansonnier, maar wel, zoals de titel het aangeeft, naar de passie en de pijn. In het eerste hoofdstuk krijgen we een korte biografie, in het tweede mag de vrouw die model stond voor Marieke een weerwoord geven, het derde geeft een overzicht van wat de liedjes zo uniek maakte, in het vierde krijgen we dan vijftien chansons met Nederlandse vertaling geserveerd, hoofdstuk vijf is een compilatie van de meest ophefmakende interviews die Brel gaf, en het zesde en laatste hoofdstuk is het verslag van een reis die Johan Antierens maakte naar Hiva Oa op Markiezenarchipel, waar Brel een huis in de wolken wou bouwen en waar hij op hetzelfde kerkhof als de schilder Paul Gauguin begraven ligt. De voornaamste reden waarom dit boek mij zo aansprak is de tederheid die ervan uitgaat. Dit is iets wat le Grand Jacques altijd zo hoog in het vaandel droeg. Natuurlijk weet een goed journalist aan research te doen, maar bij Johan Anthierens is er meer dan research, je kan zelfs van analyse in de positieve zin van het woord spreken. De passie en pijn komen het mooist tot uiting in De lange liedjeslaan waarin aan de hand van teksten de persoon Brel van a tot z bekeken en benaderd wordt. De grote knelpunten in het leven en het werk van Brel, zijn de de beschadigde jeugd, het voor hem onontwarbare fenomeen vrouw, zijn liefde voor oude mensen, de fascinatie voor de dood en natuurlijk zijn haat-liefde verhouding met België en Vlaanderen worden ons glashelder aangetoond in dat zesde hoofdstuk. Wie van Brel houdt, houdt natuurlijk ook van zijn taal, een taal die soms bokkensprongen maakt van heel poëtisch naar heel vulgair (Amsterdam ). In dit boek wordt ons dan ook heel duidelijk gemaakt dat dit Breliaanse Frans de belofte van de meester die hij doet in Ne me quitte pas: "Je t'inventerai/Des mots insensés" nakomt, zijn Frans is niet geschikt voor universele vertaling. Zelfs als Brel zelf in het Nederlands zong, was het niet echt Brel meer. De toelichting bij de flamingantenstrijd is natuurlijk erg boeiend en verhelderend. De Liefde en de Passie van en voor Brel wordt ons in dit boek op een zeer gedreven manier uit de doeken gedaan. (André Oyen)

 

08:35 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)

28-08-07

ENGAGEMENT

e85d4915577daba2ec90a923e963cbc2.jpg

De zwerftocht van een leider:

Achter de schermen van de zaak-Öcalan / Britta Böhler. - Amsterdam : De Arbeiderspers ; Antwerpen : Singel, 2000. - 250 p.

ISBN 90 295 0358 0

Een beangstigend web van politieke intriges Böhler, de Nederlandse advocate van de Koerdische PKK-leider Abdullah Öcalan, verslaat hier kort de lange zwerftocht van haar beruchte cliënt naar een land waar hij veilig zou zijn voor zijn Turkse achtervolgers die hem als staatsvijand no. 1 bestempelden. De zwerftocht die eindigde met de spectaculaire ontknoping toen Öcalan, onder luid applaus van de machtigen der aarde, in een Afrikaans land aan Turkije ten prooi werd aangeboden. De intriges achter deze succesvolle klopjacht en de grote en kleinere rollen van spelers zoals Turkije, de VS, Griekenland en Italië en de bedroevende vertoning van politiek Nederland komen allemaal aan bod. Achter de schermen van de zaak Öcalan is wat het zegt. Het gaat over de zaak, niet over de persoon. Het spreekt voor zich dat Böhler, als Öcalans advocate, weinig prijsgeeft over haar cliënt en dat ze zich evenmin uitspreekt over zijn al dan niet vermeende misdaden. Meer dan een erg beknopte analyse van de Koerdische strijd tegen de Turken zit er dus niet in. Böhler geeft enkel zuinigjes wat achtergrondinformatie over de zaak waarvoor Öcalan zegt op te komen. Wat we wel krijgen is het verhalend verslag van haar inzet voor de rechten van haar statenloze cliënt, rechten die op het internationale forum geen gewicht in de schaal leggen. Öcalans machtige aanklager, Turkije, speelt het allemaal heel sluw en weet in deze kwestie via haar natuurlijke bondgenoot de VS Europa en de rest van de wereld schaakmat te zetten en hen te dwingen zich zonder al te veel weerstand naar haar eisen te schikken. Iemand als Öcalan kan de politiek immers missen als kiespijn. Bijkomend probleem is dat Öcalan deel uitmaakt van een volk zonder staat en dat er precies daardoor bepaalde rechtsbepalingen sowieso aan hem voorbijgaan. Turkije heeft de Koerdische bevolking destijds immers straffeloos, met alweer zwijgend instemmen van de internationale gemeenschap, haar identiteit kunnen ontnemen. Voor Turkije is het o-zo-simpel: Koerden bestaan niet, enkel ‘bergturken’. Naar een aanvaardbare oplossing voor dit probleem is ook nooit gezocht. Wat Öcalans verdediging  betracht, is dat hij zou kunnen terechtstaan voor een Internationaal Tribunaal en dat zijn daden worden gezien in het kader van de strijd voor de rechten van het Koerdische volk en dat ook Turkije zich op zijn beurt zou moeten verantwoorden voor de misdaden tegen die Koerden. Naakte en lastige feiten worden echter zelden of nooit in aanmerking genomen wanneer hogere economische of politieke belangen spelen. Recht blijft dan een dode letter, hoe verwoed de strijd erom ook wordt geleverd. Böhler probeert aanvankelijk alles wat ze maar in haar rechtskundige inventiviteit kan bedenken, eerst om Öcalan uit de klauwen van Turkije te houden, later om hem als politiek gevangene te doen erkennen en zijn rechten, als die van ieder ander, te doen eerbiedigen. Daarvoor betaalt ze een prijs. Door sommige kranten die zich niet eens de moeite getroosten om zich behoorlijk te informeren, wordt ze verguisd en door allerlei leugens en halve waarheden in een kwalijk daglicht gezet. En zoals dat hoort in de Far West van het mensenrijk worden zij en haar collega's-advocaten bedreigd en onder druk gezet. Achter de schermen van de zaak Öcalan vertelt over de werking van het internationaal recht en het grote verschil tussen theorie en praktijk. Het boek werpt licht op de mistige zaak van Koerdisch verzetsleider Öcalan en rapporteert over de vele manipulaties en het georkestreer die flagrant ingaan tegen wat op papier wordt gewaarborgd. Böhler schrijft met een bijzonder vlotte pen, wordt nooit al te technisch en  weet zo de lezer van begin tot einde te boeien. Duidelijk is dat ze met haar boek ook haar eigen engagement en positie als politiek advocaat wil uitklaren. Meermalen wijst ze erop dat zij als advocate van Ocalan, en enkel in die hoedanigheid, alles deed en doet om zijn rechten te doen eerbiedigen. Met dit boek krijgen we dus vooral een goed beeld van hoe Böhler zichzelf als advocate weert in een controversiële rechtszaak met internationale weerklank. (José Van Den Bossche)

07:40 Gepost in Sterren | Permalink | Commentaren (0)