27-11-09
Senioren hebben een stem in Deurne
23:04 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: progressief, 55+
26-04-08
FLITS
Wim Geysen
Dag Wim het was heerlijk om je terug te zien. Ooit schreef ik over jou voor het Vrije Woord onderstaande tekst. Ik heb hem terug boven water gehaald om jou terug wat in de schijnwerpers te plaatsen. Ondertussen is er heel gebeurd maar dat kunnen mensen vernemen op
Reuzeveel succes in de toekomst.
: FASCINEREND EN GEËNGAGEERD WOORDKUNSTENAAR Eén van de sterkste Vlaamse debuten is vast en zeker Lek uit 1997 van Wim Geysen (1970). Jammer genoeg viste dit schitterend wek naast de ASLK-Prijs voor het literaire debuut. Het was echter het begin van een INDRUKWEKKENDE carrière. Wim publiceerde nog enkele knappe werken zoals Vuur (1999) en Spiegelschrift(2001) in samenwerking met Bart Demyttenaere. Ondertussen had hij ook het theatervirus stevig te pakken. Zijn literaire werken herschreef hij tot theatermonologen. Ook op de planken weet hij de toeschouwer aan hun stoel te nagelen van pure fascinatie. Toch moet hij het absoluut niet hebben van ondersteuning van even sterke podiumbeesten als hijzelf is. In zijn laatste productie TILT, een aanrader trouwens, heeft hij gezelschap van de ongeëvenaarde Aafke Bruining en de muzikant Jan Blieck. Maar meestal staat hij alleen voor een publiek dat werkelijk aan zijn lippen hangt. Die man heeft puur magie over zich. Door zijn verbluffende ‘body language’, zijn stemintonatie en vooral zijn gelaatsexpressie weet hij meer emotie en fascinatie op te wekken, dan een heel gezelschap samen. Poëzie, lust, angst, verdriet en vreugde wisselen om de seconde op zijn gezicht en maken zijn personages levensecht. Met FLITS kende hij zijn grote doorbraak. Deze theatermonoloog over tieners en weekendongevallen schreef hij op vraag van de vzw Ouders van Verongelukte Kinderen. Gezien de schrijnende actuele thematiek en de topprestatie van Wim Geysen, helemaal in de huid van een jonge man die zijn opspelende hormonen en frustraties wil botvieren in agressief rijgedrag, sloeg FLITS in als een bom. Tijdens de monoloog wordt het verhaal van de jongeren geprojecteerd op een groot scherm. Animatiefilmpjes, videospelen en popmuziek geven het theaterstuk de uitstraling van een videoclip. Maar uiteindelijk wordt het hele stuk gedragen door één man die schreef, regisseerde en zich telkens opnieuw in elke voorstelling voor honderd procent geeft. Ondertussen is het stuk al meer dan 150 keer gespeeld en de aanvragen blijven nog steeds toestromen. FLITS was voor Wim Geysen zeker geen monoloog die hij na vertoning van zich afschudde om na afloop heerlijk te relaxen. Hij raakte meer en meer bij de thematiek ervan betrokken, omdat na afloop gewoonlijk nog een korte nabespreking volgt waarin hij ook vertelt over de vzw Ouders van Verongelukte Kinderen en haar doelstellingen.
Toch vond hij dat meer moest doen met het verhaal en het verdriet van nabestaanden van jonge verkeersslachtoffers. De gedreven literator werd in hem wakker en hij besloot de getuigenissen van deze mensen op papier te zetten. In heel Vlaanderen ging hij ouders van in het verkeer omgekomen jongeren interviewen. Het was een ingrijpende belevenis in zijn leven die hij heel gevoelig en zonder enige sensatiezucht in zijn nieuwste werk Zonder afscheid-Als je kind sterft in het verkeer, heeft verwerkt. Je kunt het in alle opzichten een taboedoorbrekend werk noemen Mensen weten niet hoe ze met het verdriet en het verlies van een ander moeten omgaan. Ze vluchten er van weg. Dit boek maakt het wegvluchten echter moeilijk. Ook al leg je het neer, telkens grijp je er naar terug. Je kunt stellen dat hij terug bij zijn debuut aangeland is; Eenmaal Lek je in zijn ban had liet het je niet meer los en Zonder afscheid is hier de non-fictie versie van. De auteur geeft mensen de ruimte om de chaos die de plotse dood van een kind veroorzaakt, aan de buitenwereld te tonen. Voor hem hoeven ze hun woorden niet te wikken en te weken, ze hoeven zich niet te schamen of een masker op te zetten. Niets menselijk is hem vreemd en hij laat dat ook duidelijk blijken door zijn manier van vragen stellen. Dit schitterende boek dat het totaal moet hebben van zijn sereniteit en het vakmanschap waarmee het geschreven is maakt andermaal duidelijk hoe persoonlijk een rouwproces is. Alle leden van één gezin gaan verschillend met rouw en verdriet om. Bij het verlies van een geliefd iemand kan een heel hecht gezin uit elkaar vallen gewoon omdat ieder zijn of haar eigen herinneringen heeft en op zijn of haar manier afscheid wil nemen en op zijn of haar manier de leegte wil verwerken. Zonder op de verleidingen van commercie in te gaan heeft Wim Geysen, een heel ontroerend boek afgeleverd dat zonder melig te worden, de diepe wonden in een egocentrische welvaartmaatschappij blootlegt en de lezer, in het bijzonder autobestuurders, vast en zeker tot nadenken moet stemmen. Als laatste prestatie (ik hoop dat ik nog up to date ben) heeft deze taalduizendpoot ook nog de teksten geschreven voor de cd Verder van de Vlaamse groep FONDANT. Wim Geysen weet de sombere kanten van leven met passie en talent te ontsluieren en daar heb ik een mateloze bewondering voor! Waarschijnlijk kunt u lezer deze bewondering met mij delen wanneer u met een of alle elementen van zijn werk kennis maakt… Zonder afscheid/ Als je kind sterft in het verkeer –ISBN 90 02 21421 9 –254 blz. –Euro 16,95- Standaard Uitgeverij Verder –FONDANT www FONDANT .be WIM GEYSEN- GSM 0486/75.60.37- info@wimgeysen .be – www.wimgeysen.be .
01:00 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit
20-02-08
DE AKPRIJS VAN HET VRIJE WOORD
Historicus David Van Reybrouck wint Arkprijs
Het Arkcomité van het Vrije Woord heeft de 58ste Arkprijs toegekend aan David Van Reybrouck. De jury is onder de indruk van zijn veelzijdige, rechtlijnige en originele aanpak in de hedendaagse discussies op ethisch-maatschappelijk en wetenschappelijk vlak. Van Reybrouck is archeoloog, kunsthistoricus en geschiedkundige.Monoloog
De 37-jarige Van Reybrouck wordt bekroond voor de theatermonoloog 'Missie'. De monoloog brengt het diepmenselijk verhaal van een oude missionaris. Met overgave kiezen, heeft Van Reybrouck altijd gedaan, zegt de jury. In de roman 'De Plaag', die de debuutprijs won in 2002, herschrijft hij een vermeend plagiaat van Maeterlinck uit de Zuid-Afrikaanse letteren.
Veelzijdig
Van Reybrouck begeeft zich volgens de jury ook op andere terreinen. In 2004 kreeg hij de Taalunie Toneelschrijfprijs voor 'Die Siel en die Mier'. In zijn krantencolumns neemt hij geëngageerd stelling tegen de oprukkende pseudowetenschappen, zoals het creationisme, aldus de jury.
Prijs
De Arkprijs wordt uitgereikt sinds 1951 en heeft tot doel geëngageerde, eigenzinnige initiatieven en mensen te bekronen die tegen de stroom roeien en een maatschappelijke meerwaarde in zich dragen. De naam ven de laureaat wordt in het zilveren schrijn gegrift dat bewaard wordt in het Letterenhuis-AMVC. De uitreiking van de prijs vindt plaats op woensdag 30 april in Galerie De Zwarte Panter in Antwerpen. (belga/sam)
Bij deze gelegenheid is het misschien goed om het geheugen even op te frissen! Een onberaamd verbond: 50 jaar Arkprijs van het Vrije Woord Lukas De Vos (red.). - Antwerpen : De Vrienden van de Zwarte Panter, 2000. - 288 p. ISBN 90 8038 883 1 Een lichtvoetige ode aan dwarsliggers In 1997 zei Wannes van de Velde toen hem het nieuws bereikte dat hem de Arkprijs van het Vrije Woord was toegekend dat hij erg blij was met deze prijs omdat hij hem toch een beetje beschouwde als 'de Nobelprijs' van bij ons. Ook ik heb de Arkprijs zolang ik hem bewust heb weten uitreiken als zodanig beschouwd. De laureaten waren meestal persoonlijkheden die ontdaan waren van elk kuddegeestgedrag en kwamen daardoor ook vaak in botsing met het gevestigde en symmetrische denken en handelen. Om maar enkele namen te noemen die daarom de Arkprijs vast en zeker verdienden: Louis Paul Boon, Gal, Zak, Daniël Buyle, Tom Lanoye, Maurice De Wilde, Robbe De Hert, Jef Geeraerts en zo verder, die allen voor flink wat dwars leven in de Vlaamse brouwerij zorgden. In 1950 werd de Arkprijs van het Vrije Woord gesticht door de redactieleden van Nieuw Vlaams Tijdschrift (NVT) uit protest tegen het niet toekennen van de Prijs van de Provincie Antwerpen aan het werk Joachim van Babylon van Marnix Gijsen. Aanvankelijk had de Provinciale Jury de prijs wel toegekend maar deze beslissing werd teniet gedaan op tegenadvies van de Provinciale Commissie voor Openbare Bibliotheken en Vlaamse Letterkunde. Het hoge woord in deze Commissie werd gevoerd door een priester J. Baers die protest tegen de bekroning van Joachim van Babylon aantekende omdat het boek op de kerkelijke index stond en de grondslagen van de morele gaafheid aantastte. Pastoor Baers kreeg de meerderheid van de commissieleden achter zich en de prijs werd niet toegekend aan Marnix Gijsen. Pastoor Baers, die ook tussen de gelauwerden zat omwille van zijn verzameld werk, zag zijn prijspremie nog eens vermeerderd worden met een gedeelte van het geld dat eigenlijk Marnix Gijsen had moeten toekomen. Dit grof staaltje van censuur kon zowel op steun als op zwaar protest rekenen. Het zwaarste protest kwam zoals al erder gezegd uit de hoek van het NVT, waarvan Herman Teirlinck toen directeur was en Hubert Lampo secretaris. Herman Teirlinck sprak bij de oprichting van de Arkprijs in 1951 volgende memorabele woorden uit: 'Wij eerbiedigen elke gezindheid, maar weigeren de aanmatiging van elke opgedrongen leer - van elke politieke leer, elke estetische leer, elke zedeleer.' De Arkprijs is een symbolische prijs. De laureaat die elk jaar verkozen wordt omwille van zijn of haar werk wordt er niet rijker van maar mag zich verheugen op een plechtige viering en een inscriptie in de inmiddels legendarisch geworden zilveren ark. Van 1951 tot op heden heeft de Arkprijs heel wat mensen bekroond die of wel heel bekend zijn geworden of totaal in de vergeethoek geraakt zijn maar die voor dat tijdsmoment wel hun bijzondere betekenis hadden of juist kregen door het toekennen van de Arkprijs. Aanvankelijk ging de prijs enkel naar literatoren die met een verdienstelijk, meestal tegendraads werk op de proppen kwamen. Toen het NVT werd opgedoekt en het Arkcomité een onafhankelijke jury aanwees ging men ook buiten het literaire circuit mensen zoeken die het Vrije Woord op een heel persoonlijke wijze hadden verheerlijkt. Naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van de Arkprijs stelde huidige secretaris Lukas De Vos een boek samen waarin zowel de Arkprijs als de laureaten worden belicht. Het is een zeer boeiend werk geworden omdat men niet louter en alleen met historisch materiaal is gaan werken maar zowel laureaten als mensen die nooit de Arkprijs ontvangen hebben aan het woord laat. Het geheel is een grandioos boek geworden waarin men zeker niet aan zelfverheerlijking doet maar het Vrije Woord tot in het extreme hanteert. Ook de Arkprijs heeft moeilijke momenten gekend en die worden dan ook op een niets verhullende manier uit de doeken gedaan. Natuurlijk wordt ook de grote bezieler van de Arkprijs, wijlen Michel Oukhow, door verschillende auteurs op gepaste wijze herdacht. Een onberaamd verbond mag in alle opzichten een geslaagd boek genoemd worden omdat het de lezer op een boeiende zelfs lichtvoetige wijze wegwijs maakt in de historiek van een prijs die nog altijd zijn bestaansreden heeft en ook wellicht zal blijven hebben. (André Oyen)
08:45 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit
08-02-08
CONNIE PALMEN
00:00 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (1) | Email dit
31-01-08
GEDICHTEN 2008
01:40 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit
GEDICHTEN 2008 2
01:10 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit
gedichten 2008 3
01:05 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit
gedichten 2008 4
00:00 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit
30-01-08
AANKONDIGING
00:00 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit
28-01-08
STADSDICHTER GENK
20:10 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Email dit