Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

19-05-18

Niemandslandnacht Annemarie Estor,

9200000084995669.jpg


Niemandslandnacht

Annemarie Estor,

Wereldbibliotheek, 2018, 80 p.

" Ik ben/ Ik ben een rattensteeg./ Ik ben mijn botten kwijt,/ liet anderen mijn vaatdoek kneden./ Wie was het die mij reguleerde?/ Ik zit eenzaam in mijn asbak/ en staar naar mijn ontsnapte vogels./ Mijn handen ijlen door de koelkast/ en mijn keel zit vol met ogen./"



Annemarie Estor (1973) studeerde Cultuur- en Wetenschapsstudies aan de Universiteit Maastricht, was fellow aan de International School for Theory in the Humanities te Santiago de Compostela en doctoreerde in 2004 aan de Letterenfaculteit van de Universiteit Leiden, waarna zij naar Antwerpen verhuisde, waar zij woont en werkt. Annemarie schrijft essays, zingt en tekent (online expo hier te vinden). Tevens is zij redactielid en tekstredacteur bij het cultureel maatschappelijk tijdschrift Streven. Zij is lid van de Time Stealing Society (met Elmar Schenkel, Nicholas Tresilian en Frederick Turner) en bestuurslid van PEN Vlaanderen. In haar vrije tijd probeert Annemarie samen met haar man een amandelboomgaard te redden van de Spaanse droogte. De dichtbundel Dit is geen theater meer werd genomineerd voor de Pernathprijs 2015. Haar boeken verschijnen bij uitgeverij Wereldbibliotheek (Amsterdam). Ze debuteerde met Vuurdoorn me (2010), gedichten, Wereldbibliotheek, dan volgden De oksels van de bok (2012), een gedicht, Wereldbibliotheek, Het boek Hauser (met Lies Van Gasse) (2013), een beeldverhaal, Wereldbibliotheek, Dit is geen theater meer (2015), gedichten, Wereldbibliotheek Roodkapje verduisterd (2015), (poëzie en beeldende kunst) (met Marianne Aartsen, Piet Gerbrandy en Eva Gerlach), Glance-aside Aan de andere oever van het verlangen. Arabische schrijvers verleiden Vlaamse schrijvers, (2016), (poëzie en proza, als dichter en samensteller met Joke van Leeuwen) Uitgeverij P, Leuven Haar werk werd bekroond in 2011 met de Herman de Coninckprijs voor het beste debuut 2013: Herman de Coninckprijs voor de beste dichtbundel. Estors poëzie wordt omschreven als melodieus, intuïtief en anti-intellectualistisch, met veel verwijzingen naar niet-westerse mythologie. Niemandslandnacht (2018), is een crime-poem, waarin de stad Orb-e-Gout centraal staat. De stad Orb-e-Gout is in tweeën gesneden. Niemand mag van Orb naar Grout of omgekeerd. Niets is er wat het lijkt. Op een dag ontdekt hoofdpersoon Pili dat er een complot bestaat. Ze wordt ontvoerd door en juffrouw met een motorfiets en een toverlantaarn en maakt kennis met haar broer die bleef leven nadat hij werd geaborteerd. Haar lerares Valeria, die Pili T.S. Eliots The Waste Land doceert maar tevens ‘Toverlantaarn-soirees’ organiseert, vertelt Pili dat zij een moeder heeft. Het blijkt een schokkende mededeling, want – zo reageert het meisje – ‘Niemand heeft een moeder’. Elke mens heeft er een code, de zogenaamde ‘Orb-ID’, en wordt nauwlettend door geautomatiseerde systemen in de gaten gehouden. In Orb lijkt de techniek het roer stevig van de mens over te hebben genomen want alles wat niet in algoritmes gevangen kan worden, lijkt hier dan ook uitgebannen: religie (specifieker: het katholicisme) is in Orb verboden en schrijven met de hand is er een clandestiene bezigheid. Estor schetst heel gedreven en ook gretig in Niemandslandnacht een weelderige wereld van extremen en net als in haar vorig werk is symboliek hier alles overheersend.Met Niemandslandnacht wijst Estor uitdrukkelijk op de keerzijde van het wetenschappelijke vooruitgangsdenken. Ze stelt er een hang naar het magische tegenover die minstens zo fantastisch is als de technologische scenario’s die ze ons voorschotelt. Er zijn vrouwen die hun maandstonden laten opdrogen om ze vervolgens als sigaren op te roken; er is een sprekende salamander die Pili door een gangenstelsel naar haar moeder (een ‘blauwplekkige kikker’) leidt; er zijn inktvlekken die in duiven veranderen nadat er chaithee overheen is gemorst. In dat soort passages ontmoet de magie de metaforiek, en ontstijgt Niemandslandnacht het verhalende niveau dat prominent aanwezig is. Een heel doorwrochte bundel, een waar kunstwerkje!

André Oyen

00:00 Gepost in BOEKEN, Poëzie | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.