Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

24-12-17

Hoe lang blijf je nog weg? in dierbare herinnering Josiane Lefèvre

b8818db2-6067-11e4-a1b1-47350daab4fd_original.jpg


535358_225176547813805_7484384578464658435_n (1).jpg

Hoe lang blijf je nog weg?

in dierbare herinnering Josiane Lefèvre

Op 24 december 2015 verloor ik een stuk van mijn geest, mijn leven, mijn wereld.Josiane Lefèvre overleed. Josiane, gedurende meer dan dertig jaar mijn soulmate. Het is een verlies dat ik nog steeds niet te boven ben. Het is werkelijk zoals Michelle Najlis schrijft:Wannneer alles diep van binnen pijn doet /En je alleen, tegenover je eigen beeld,Ziet dat het vervormd is door ontbrekende spiegels/ Wanneer de dingen voor je schaduw wijken.

Zonder romantiek of erotiek laafden wij ons aan een onstuimige passie voor het leven in woord, beeld, klank en alles wat het spel der geest kon bieden. Wij hadden elk een lichamelijk leven apart, maar ons spirituele leven fonkelde en schitterde zovele jaren en doofde op een banale kerstavond.Wij hebben samen gelachen, gehuild, bewonderd, gestreden en geleden. Wij hadden nog zo veel samen willen doen. Je was zo gelukkig dat er al een stuk van jezelf kon blijven bestaan in je debuutroman Bitter Blauwdie dan ook nog door zo’n sympathiek 'Beefcakeje' met een exotische naam werd uitgegeven. Maar je wou nog veel meer schrijven en publiceren. Je was niet te stoppen,dacht ik, dachten wij, dachten zij... Maar helaas HET stopte. Zonder woorden, het beeld viel stil.Er bleven wel nog drie manuscriptenover. Eén on-voltooid:Druiventranen, een bundel met verhalen over Turkije en een novelle (ook wat bedoeld als theater):Hoelang blijf je?Gelukkig was er steun en aandacht genoeg om nog een werk postuum en in originele versie te laten verschijnen. Persoonlijk vind ik de Josiane die ik die vele jaren heb gekend het best terug in Hoelang blijf je?Het is een verlengstuk van Bitter Blauwdat voor haar een verzamelen was van de poëtische momenten uit het heden en het verleden, uit de vreugde, het verdriet en zelfs uit het rouwen.Met het herlezen van de tekst heb ik dingen uit het verleden herbeleefd, bekeken door haar ogen, haar geest. Ik was zo veel vergeten, dacht ik, maar het was slechts een slapende vulkaan.Het volgende fragment uit de tekst heeft me bijzonder sterk getroffen: 'Maar iedere plek heeft zijn rottigheid, soms diep verscholen maar altijd aanwezig. Je moet er alleen naar op zoek willen gaan.'

Ooit heb je megezegd: 'Naast een mestvaalt kunnen ook rozen bloeien.'Geloof me, ik heb zegeplukt voor jou'.

André Oyen

 

 

 

 

 

 

00:00 Gepost in Andere, BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.