Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

02-09-17

120 battements par minute

220px-120_battements_par_minute (1).jpg


120 battements par minute

Robin Campillo Cast: Nahuel Perez Biscayart, Arnaud Valois, Adele Haenel, Antoine Reinartz, Felix Maritaud, Ariel Borenstein, Aloise Sauvage, Simon Bourgade, Medhi Toure, Simon Guelat, Coralie Russier, Catherine Vinatier, Theophile Ray, Jerome Clement-Wilz, Jean-Francois Auguste, Saadia Bentaieb



2017 ‧ Dramafilm ‧ 2 u 20 m

Alternatieve titels: 120 Beats per Minute, BPM (Beats per Minute)

Frankrijk



Het filmgedeelte van Het Antwerp Queer Arts Festival 2017, werd in stijl afgesloten met de revelatie van het Cannes filmfestival 2017 namelijk 120 battements par minute van Robin Campillo .

Hij won er de FIPRESCI-prijs, de François Chalais Award, de Grote Prijs van de Jury en de Queer Palm, mee. Als het aan voorzitter Pedro Almodóvar had gelegen had 120BPM de hoofdprijs – De Gouden Palm – gewonnen en de film werd gedoopt tot ‘Palm de Coeur’ (Palm van het hart), en ondertussen heeft hij ook een nominatie voor de LUX Film Prize van het Europees Parlement gekregen. .



Robin Campillo is een Frans filmregisseur, scenarioschrijver en filmmonteur.

Hij volgde na zijn studies in Aix-en-Provence begin jaren 1980 filmstudies in het IDHEC (het latere La fémis) waar hij Laurent Cantet leerde kennen met wie hij later meermaals samenwerkte. En voor wie hij het scenario van succesfilms zoals L'Emploi du temps (2001), Vers le sud (2005) en

Entre les murs (2008) schreef.

Als regisseur gooide hij hoge ogen met Les Revenants (tevensmonteur en scenario, 2004) en Eastern Boys (tevens monteur en scenario, 2013).

Robin Campillo was in het verleden lid van de AIDS-activistische groep ACT UP in Parijs. De hele film is dan ook een soort van hommage aan deze organisatie.

 

We bevinden ons in Parijs, begin jaren 1990 en aids doodt al bijna 10 jaar een heleboel mensen. De militanten van Act Up-Paris drijven hun acties op tegen de algemene onverschilligheid die er heerst. De groep jonge activisten wil koste wat het kost een remedie vinden tegen deze onbekende dodelijke ziekte. Hun doelwit: de farmaceutische labs die mogelijke remedies bewust tegenhouden. Indien ze hun eigen levens én die van toekomstige generaties willen redden, zullen ze hun acties moeten opschroeven.

Nathan, een nieuwkomer in de groep is overweldigd door het radicalisme van Sean, die zijn laatste krachten gebruikt tijdens de acties. Overleven en altijd vechten, dat is wat de film doorlopend toont. De militante beweging is niet uit op een zoveelste rustig gesprek maar probeert de epidemie op zo spectaculair mogelijke wijze onder de aandacht te brengen, om zo betere zorg af te dwingen voor wie ziek was, en meer preventie voor wie risico liep.

Er ontstaat een romance tussen de seropositieve Sean, (Nahuel Pérez Biscayart) en de HIV negatieve Nathan (Arnaud Valois), die voor beiden mooi en louterend is maar toch ook ergens uitzichtloos is wegens het steeds dreigender wordende ziektebeeld van Sean. Toch gaat het leven verder ondanks alle kommer en kwel. De lichamen worden dan ook gefilmd als zowel een bron van plezier, als een bron van pijn en ook als een toevluchtsoord van de ziekte. De regisseur toont ook het ware gezicht van de aids-patiënt die terminaal ziek is, en dat gezicht is gruwelijk vervormd door ziekte en het is verschrikkelijk.

Deze energieke ziektefilm staat mijlenver van de honningpotten van de Hollywoodindustrie. Want dit is een film met een verhaal waarin de harten in tempo kloppen – of het nu tijdens een stomende vrijpartij is of bij een gewaagde protestactie of een woelige groepsvergadering.

De bevlogenheid van het jonge acteursteam, de spetterende dialogen, en de ingenieuze soundtrack waarin de elektronische muziek van Arnaud Rebotini en de Bronski Beat-klassieke 'Smalltown Boy', heel sterke elementen zijn, krijgt de prent aanzienlijke urgentie en ruwe emotionele kracht. Scenes waarin Sean en Nathan hun romantische geschiedenis delen, zoals nieuwe partners altijd doen, vormen een mooie oase van rust te midden van zoveel verhitte discussie. Ze onthullen veel over de fundamentele verschillen tussen de minnaars, waaronder Nathan's HIV-negatieve status.

Maar de ruim tweeënhalf uur lengte van de film, haalt er af en toe de rek uit. De prachtige scènes van intimiteit, tederheid, naakte angst en hulpeloosheid die de actie onderdrukken hadden hier moeten domineren maar worden soms verkild door een te intellectuele benadering van ziektebeeld en behandeling en de te zeer uitgesponnen vergaderingen en vooral door de lengte. Toch is deze film waarin engagement, liefde, actie, intellect, verdriet en dood zich fervent samenballen in een wanhopige strijd tegen een moordende ziekte die een angstgolf door de wereld joeg, één van de filmische hoogtepunten van het jaar.



André Oyen

00:00 Gepost in DVD, Films | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.