Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

27-08-17

Valeria Luiselli – Vertel me het einde.

images (5).jpg


https://www.youtube.com/watch?v=bWU6fANfsvs



Valeria Luiselli – Vertel me het einde. Een essay in veertig vragen. Vertaald door Fiep van Bodegem en Merijn Verhulst. Das Mag | Karaat, Amsterdam. 132 blz. € 9,99. 9789492478436

Ik wist ook dat als ik juist dit verhaal niet zou opschrijven, het geen zin had om ooit nog iets anders te schrijven.’

Valeria Luiselli (Mexico-Stad, 1983) debuteerde met de veelgeprezen essaybundel Valse papieren (2012) waarin ze in tien delen, vanuit verschillende oogpunten en steden reflecteert over melancholie, urbaan verval, identiteit en de bedreigde kunst van het flaneren. Daarna publiceerde ze twee romans – in het Nederlands vertaald als De gewichtlozen (2014) opgebouwd uit korte fragmenten, waarin een schrijfster laveert tussen de herinneringen aan haar jonge jaren als bohémienne in New York en haar huidige leven als echtgenote en moeder van twee kleine kinderen, en De geschiedenis van mijn tanden (2015) een vreemd verhaal over een man, bijgenaamd Snelweg, met een slecht gebit die al zijn tanden stuk voor stuk veilt alsof het tanden van beroemde schrijvers zijn, maar daardoor ook het 'geleende' gebit van Marilyn Monroe kwijtraakt.

Toen de auteur in New York was hoorde ze dat de immigratierechtbank met spoed tolken nodig had om de toestroom van de kinderen, die vaak alleen maar Spaans spreken, aan te kunnen. In het voorjaar van 2015 ging ze aan de slag als vertaler en tolk voor een New Yorkse immigratierechtbank. Vrijwilligerswerk.

Dat ze als tolk ging werken had een fundamentele reden: haar eigen afkomst. Als buitenlander voel je je toch vooral verbonden met de mensen die jouw culturele achtergrond delen. En hoewel de Hispanics al heel lang in de Verenigde Staten zijn, wordt in de verhalen over de ontstaansgeschiedenis van de USA niet de ruimte gegeven die ze daadwerkelijk innemen.

Over wat ze meemaakte en hoorde schreef Luiselli uiteindelijk dit essay.

Luiselli brengt maanden door aan een tafel waar ze de antwoorden van de ongeregistreerde kinderen via een lijst met veertig vragen moet omzetten in bondige zinnen, transformeren tot een samenhangend verhaal. Maar hier stuit ze op problemen. Want het zijn verhalen van zulke verwoeste levens dat het bijna onmogelijk is er nog een lopend verhaal van te maken. Ze hebben namelijk geen begin, geen midden en geen einde. In Luiselli's korte essay – ruim honderd bladzijdes – probeert ze geen coherentie af te dwingen, maar luistert ze naar wat de kinderen haar vertellen en plaatst haar observaties in een afschrikwekkende context die de kinderen zelf niet kunnen overzien, maar waarvan ze de littekens al op hun huid dragen.



Het begint al met de eerste vraag ‘Waarom ben je naar de Verenigde Staten gekomen?’ Er zit een koude, meedogenloze gedachte achter: de regering wil dat de kinderen zo snel mogelijk terugkeren of in ieder geval verhinderen dat ze blijven komen. Wat blijkt is dat veel kinderen voor drugsgerelateerd geweld op de vlucht zijn; ze zijn het slachtoffer van een sinister netwerk van drugsbendes, politieke macht en onverantwoordelijkheid op het hoogste niveau. Intussen is de grensstreek van Mexico en de Verenigde Staten ‘één groot massagraf en de migranten die in dat deel van het continent sterven worden simpelweg “woestijnbotten” genoemd.’ Niemand behalve een handvol vrijwilligersorganisaties en humanitaire groepen luistert naar degenen die de tocht door de snoeihete woestijn overleven er ergens in California, Texas of New York op zoek moeten naar een advocaat die hun zaak op zich wil nemen.

Luiselli illustreert met ontstellende getallen, zoals bijvoorbeeld over verkrachtingen en verdwijningen.

De auteur wilde iets maken dat een röntgenfoto van het immigratiesysteem was, een breder historisch panorama van wat er op het westelijk halfrond gebeurt en inzicht geven in de levens van de kinderen door een paar persoonlijke verhalen te vertellen. De veertig vragen gaven haar wel een heldere ingang in het immigratiesysteem.

Luiselli tracht met haar lucide, essayistische manier van kijken, denken en schrijven ons te confronteren met een onmenselijke manier van handelen met kinderen, die uiteindelijk een stuk van onze toekomst zouden moeten zijn. Met dit essay uit Luiselli haar woede, verdriet en frustratie om politiek gehoor te krijgen.

André Oyen

00:00 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.