Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

26-08-17

seksualiteit en gender op het Queer Arts Festival

68ba15571266ada1c319539bd8b297fa_original.jpg


seksualiteit en gender op het Queer Arts Festival

 

Het Antwerp Queer Arts Festival is een kunstenfestival van Het Roze Huis-çavaria Antwerpen, de Antwerpse koepel van holebi- en transgenderorganisaties.



Met dit festival wil Het Roze Huis-çavaria Antwerpen meer aanvaarding bereiken voor allerlei vormen van diversiteit op het vlak van seksuele en genderidentiteit.



Het festival wil het maatschappelijk denken rond seksuele en genderidentiteit voldoende open houden en in vraag stellen door actief op zoek te gaan naar inspirerende en diverse invalshoeken uit de rest van de wereld.



Het festival werkt aan haar doelstellingen door seksualiteit en gender vanuit een artistieke, activistische en academische hoek te benaderen. Het mikt hierbij op een kruisbestuiving tussen nationale en internationale kunstenaars in verschillende disciplines: film, muziek, beeldende kunst, theater, performance,…

De dynamische en eigenzinnige programmatie van kunst(enaars) doorbreekt vastgeroeste ideeën over wat het betekent om holebi of trans te zijn en vormt de aanzet voor een academische en activistische benadering.

De vierde editie van het festival liep van zaterdag 5 augustus 2017 tot en met zondag 13 augustus 2017.



Eigenlijk had ik tijd te kort want er was heel wat spannends te bewonderen gaande van dans, performance, film...van cabaret tot punk, kortom voor elk wat wils!

Maar voor snapshots heb ik mij beperkt tot het filmgedeelte een samenwerking tussen Het Roze huis en Cine Cartoons.





Onder heel grote belangstelling werd de spits van het filmgedeelte afgebeten door 'Skai Blue' van Guido Verelst, met: Adams MensahSteven Van Watermeulen.
Muziek: Gregory Frateur van en met Dez Mona.

Skai Blue is een project van Skladanowsky en Deep Focus

GUIDO VERELST ging na een master in de Franse Letterkunde aan de Universiteit Antwerpen, theater en film studeren aan de Université de Strasbourg. Vervolgens behaalde hij een master in regie aan de Brusselse filmschool INSAS. Sinds 2000 werkt hij als freelance regisseur, monteur en producer onder de naam DEEP FOCUS.

In 1997 won Guido’s kortfilm ‘Hadewijch’ de prijs voor beste fotografie op het kortfilmfestival in Namen, en in 2012 ontvangt hij de award voor beste nieuwkomer op het Berlin Fashion Film Festival met zijn modefilm ‘Showroom Belgium – London Fashion Week’.

Met Skai Blue keert Guido terug naar het medium fictie, en bereidt hij een langspeelfilm voor, gebaseerd op hetzelfdeverhaal.

Met deze kortfilm wide hij een verhaal vertellen dat rust op ware feiten. Vandaag de dag is homoseksualiteit nog steeds strafbaar in 79 landen. In 10 landen kunnen homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders nog steeds ter dood veroordeeld worden.

Guido bereidde hier al een paar jaar een documentaire over, toen hij een homoseksuele Kameroenese jongen leerde kennen die zijn land ontvlucht was.

verhaal.

Met deze kortfilm wide hij een verhaal vertellen dat rust op ware feiten. Vandaag de dag is homoseksualiteit nog steeds strafbaar in 79 landen. In 10 landen kunnen homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders nog steeds ter dood veroordeeld worden.

Guido bereidde hier al een paar jaar een documentaire over, toen hij een homoseksuele Kameroenese jongen leerde kennen die zijn land ontvlucht was.

Hij belandde in België waar hij hem online ontmoette. Omdat homoseksualiteit in Kameroen gestraft wordt met tot vijf jaar gevangenschap, besloot hij hem naar de Dienst Vreemdelingenzaken in Brussel te brengen. Het deed hem enorm veel toen hij hem daar achterliet op een vroege winterochtend, en hem zag verdwijnen tussen een groep asielzoekers.

 

Als regisseur besloot hij dit verhaal naar buiten te brengen. Hij startte met deze kortfilm die niet alleen het verhaal over asielzoekers of onderdrukten uit de LGTB gemeenschap vertelt, maar ook een verhaal over eenzaamheid is.

Tom (Steven Van Watermeulen-1968) zoekt liefde en seks op dating sites of dating apps. Simon verblijft zonder visum in België. Eenmaal in België, leert hij op een datingsite de wat oudere Tom kennen. Er ontstaat een seksuele relatie met vlammende passie en ook wel tederheid, maar de cultuurkloof blijkt te groot om samen iets hechts op te bouwen. Toch wil Tom Simon helpen. Een pijnlijke beslissing dringt zich op. Tom brengt Simon naar de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) in Brussel. Dat lijkt hem de enigste oplossing om de jonge vluchteling een beter leven en de vrijheid om lief te hebben, te bieden.

'Skai Blue' duurt net geen 18 minuten. Regisseur en scenarist Guido Verelst hoopt van de kortfilm een langspeelfilm te maken en dat zou ik persoonlijk een reuze idee vinden. 'Skai Blue' heeft nog veel meer te vertellen dan wat we nu zagen ook al is het heel professioneel uitgewerkt. De kortfilm laat bewust gaten in het verhaal, maar toch zit er zoveel vibratie en emotie in.

Steven Van Watermeulen zet een schitterende acteerprestatie neer maar dé grote revelatie van deze film is toch ADAMS ADJETEY MENSAH. Het was absoluut geen sinecure om een zwarte hoofdrolspeler te vinden. Maar Mensah is geboren om deze rol te spelen.

Adams Adjetey Mensah (°Accra, 1991) is een Ghanees-Belgische acteur, schrijver en danser.

In 2011 behaalde Adams Mensah zijn secundaire diploma in het Stedelijk Instituut voor Sierkunst en Ambachten, en begint hij aan de opleiding Audiovisuele Kunsten in de Hogeschool voor Wetenschap en Kunst in Brussel.

Op 9 september 2011 ging Adams Mensahs eerste film ‘Genade’ in première in Cinema-Zuid Antwerpen. Hij schreef het scenario, regisseerde de film en speelde er ook in mee. ‘Genade’ is een meeslepend familiedrama over hoe ver een moeder zou gaan om haar kind te beschermen. Kortom een multitalent.

Achteraf hoorde ik zowel homo als hetero de charme en het acteertalent van Mensah de hemel in prijzen.



Asia - Pacific shorts @ Cartoons

MA 07-08-2017

Asia is een continent dat heel sterk op het medium film en vooral arthousefilm focust en dat was ook duidelijk te merken in Asia - Pacific shorts die op het queerfestival vertoond werden.

In de Asia-Pacific Shorts was de plaats van het aristieke heel belangrijk, haast poëtische fotografie, terwijl bij het inhoudelijke het accent heel vaak op discriminatie en homofobie lag, terwijl diverse personen hun toevlucht bij hun vrienden en familie, in hun activisme en in hun dromen vonden. Deze collectie van kortfilms had doorgaans een sombere toon die door de kleurrijke pluraliteit met heel veel aandacht voor beeld en detail gelukkig wat verteerbaarder werd.

Alindanaw, is een stille film uit de Filipijnen waarin een transgender op zoek is naar haar/zijn eigen identiteit.

Ook Japan gaat de transgendertour op en daar zorgt Phantom Jenny van Kazuomi Makita ervoor dat we bij een transvrouw terecht komen, die nog last heeft van fantoomerecties.

Haar kamergenootje Shiro tracht haar erectieproblem op een heel intieme en bevedigende manier op te lossen.



In Any Other Day uit India, confronteren SrikantAnanthkrishnan en Vikrant Dhote ons met een kranige feministische moeder die haar zoon beschermt tegen twee homofobe politieagenten.

A Naked Boy uit South Korea laat ons kennis maken met een leraar, die spoken uit het verleden op bezoek krijgt in de vorm van een naakte jongen.

2017-07-04.png

in Kill the Gay uit China, leest de lesbische Qiu Bai ons wat homophobe citaten voor uit boeken, waarna ze zichtzelf wat opkikkert met een heerlijk rondje seks met een vrouw.

Dit was dat tikkeltje wrange humor dat Asia - Pacific shorts toch best genietbaar maakte.

Liebmann @ Cartoons

Liebmann

Jules Herrmann.

Acteurs: Godehard Giese, Adeline Moreau, Fabien Ara, Bettina Grahs, Alain DENIZART, Denise Lecocq, Morgane Delamotte 

 

2016

Duitsland 2016; 82 min

Oorspronkelijke versie: Frans, Duits

 

Jules Herrmann is afgestudeerd met een regisseursopleiding aan de academie van Film en Televisie van Konrad Wolf in Potsdam Babelsberg. Zij was eerder afgestudeerd in het bedrijfsleven. Tussen de bedrijfs- en regisseursstudies werkte Herrmann als productiemanager (Egoli Films / Discovery Channel), postproductie manager (SOUZOU RIVER van Lou Ye) en als DJ en video verslaggever. Haar diploma film TIME OUT (motion picture, 30 min.) werd mede geproduceerd met RBB en werd in 2006 bij de Berlinale getoond. Hij heeft ook deelgenomen aan het filmfestival Max Ophüls-prijs en won de Grand Prix van Oskariada in Warschau. In 2009 ging Herrmann naar Zuid-Korea en maakte de essay film SEOUL VERLOREN EN GEVONDEN. Vervolgens voltooide ze verschillende video-installaties en werkte zij als artistiek consultant, onder meer voor de speelfilms ART GIRLS van Robert Bramkamp in 2013. Herrmann was mede-producent, artistiek consultant en redacteur voor de speelfilm THE STORY OF THE ASTRONAUT, het debuut van Godehard Giese. De film werd op de filmfestival Max Ophüls-prijs getoond en won meerdere prijzen. Hij werd in december 2015 uitgebracht in de Duitse bioscopen. Jules Herrmann woont in Berlijn en LIEBMANN is haar eerste full-length speelfilm. De regiseuse was ook zelf aanwezig bij de vertoning van de film.

MV5BZTg4YWY1M2YtMGI5Mi00ODRmLTkyZmYtZjFlNjc1NTI1YWI5XkEyXkFqcGdeQXVyNjU5OTM2MjE@._V1_UY268_CR3,0,182,268_AL_.jpg

 

Leraar Antek Liebmann verhuist naar het Franse platteland in een poging zijn voormalige leven in Duitsland achter zich te laten. Hij vindt een job, en start een relatie met de Fransman Sébastien. Een naburig kunstenaarsverblijf oefent een vreemde energie op hem uit, en na onverwacht bezoek uit Duitsland beseft hij dat hij zijn herinneringen niet kan ontvluchten. Hij moet een manier vinden om de spoken uit zijn verleden te trotseren.

Zijn charmante buurvrouw Geneviève en zijn huisbaas trachten over dat verleden te spreken, maar dan klapt Antek Liebmann dicht. Hij zegt onschuldig dat hij er de woorden niet voor heeft en snijdt een vlug een ander onderwerp aan.

Dat Liebmann uit de buurt van iets of iemand wil blijven, wordt al snel duidelijk. Het moet iets zijn waar hij bang voor is, want elke avond ligt hij wakker, wandelt hij door het bos of stopt hij een shotgun onder het bed. Er zijn plotseling lijken te vinden in het bos en men vraagt zich af of Liebmann er iets mee te maken heeft.

Regisseuse Jules Herrmann snijdt in haar eerste speelfilm een ​​moeilijke, emotioneel beladen onderwerp aan. Zij geeft hoofdrolvertolker Godehard Giese alle ruimte om volledig te gaan voor Liebmann's stemmingswisselingen - de grote kracht van de film.

Om de innerlijke onrust van Liebmann te illustreren, experimenteert de regisseur met kleurenfilters. Antek heeft bijvoorbeeld een paniekaanval, een rode filter wordt geplaatst over de actie. Wandelt hij in de nacht slapeloos door het gebied, is alles plots blauw. Zijn appartement is uitgerust met een griezelig, oude portretten van lang vergeten mensen. Deze beelden zijn voor Liebmann een herinnering aan zijn verleden. Een verleden waarmee hij moet mee omgaan om eindelijk in staat te zijn om een ​​nieuw begin te wagen.

De film begint met de close-up van een pauw. Helder in een fel blauwe hoofdkroon, een bruin gevlekt verenkleed van de romp, groen-goud, de lange trein van zijn staartveren. Als men alleen losse veren van de vogel zou vinden vraagt ​​een voice-over, zou men denken dat ze allen van hetzelfde dier zijn? En hoe zou je dit dier voorstellen? Is er een verhaal dat op het verenkleed van de pauw lijkt? Misschien is het verhaal van Antek, wel een antwoord op deze vraag.

Regisseuse Jules Herrmann heeft dit antwoord op een unieke manier in beeld gebracht.



120 battements par minute 

220px-120_battements_par_minute.jpg

Robin Campillo Cast: Nahuel Perez Biscayart, Arnaud Valois, Adele Haenel, Antoine Reinartz, Felix Maritaud, Ariel Borenstein, Aloise Sauvage, Simon Bourgade, Medhi Toure, Simon Guelat, Coralie Russier, Catherine Vinatier, Theophile Ray, Jerome Clement-Wilz, Jean-Francois Auguste, Saadia Bentaieb



2017 ‧ Dramafilm ‧ 2 u 20 m

Alternatieve titels: 120 Beats per Minute, BPM (Beats per Minute)

Frankrijk



Het filmgedeelte van Het Antwerp Queer Arts Festival 2017, werd in stijl afgesloten met de revelatie van het Cannes filmfestival 2017 namelijk 120 battements par minute van Robin Campillo .

Hij won er de FIPRESCI-prijs, de François Chalais Award, de Grote Prijs van de Jury en de Queer Palm, mee. Als het aan voorzitter Pedro Almodóvar had gelegen had 120BPM de hoofdprijs – De Gouden Palm – gewonnen en de film werd gedoopt tot ‘Palm de Coeur’ (Palm van het hart), en ondertussen heeft hij ook een nominatie voor de LUX Film Prize van het Europees Parlement gekregen. .



Robin Campillo is een Frans filmregisseur, scenarioschrijver en filmmonteur.

Hij volgde na zijn studies in Aix-en-Provence begin jaren 1980 filmstudies in het IDHEC (het latere La fémis) waar hij Laurent Cantet leerde kennen met wie hij later meermaals samenwerkte. En voor wie hij het scenario van succesfilms zoals L'Emploi du temps (2001), Vers le sud (2005) en

Entre les murs (2008) schreef.

Als regisseur gooide hij hoge ogen met Les Revenants (tevens monteur en scenario, 2004) en Eastern Boys (tevens monteur en scenario, 2013).

Robin Campillo was in het verleden lid van de AIDS-activistische groep ACT UP in Parijs. De hele film is dan ook een soort van hommage aan deze organisatie.

 

We bevinden ons in Parijs, begin jaren 1990 en aids doodt al bijna 10 jaar een heleboel mensen. De militanten van Act Up-Paris drijven hun acties op tegen de algemene onverschilligheid die er heerst. De groep jonge activisten wil koste wat het kost een remedie vinden tegen deze onbekende dodelijke ziekte. Hun doelwit: de farmaceutische labs die mogelijke remedies bewust tegenhouden. Indien ze hun eigen levens én die van toekomstige generaties willen redden, zullen ze hun acties moeten opschroeven.

Nathan, een nieuwkomer in de groep is overweldigd door het radicalisme van Sean, die zijn laatste krachten gebruikt tijdens de acties. Overleven en altijd vechten, dat is wat de film doorlopend toont. De militante beweging is niet uit op een zoveelste rustig gesprek maar probeert de epidemie op zo spectaculair mogelijke wijze onder de aandacht te brengen, om zo betere zorg af te dwingen voor wie ziek was, en meer preventie voor wie risico liep.

Er ontstaat een romance tussen de seropositieve Sean, (Nahuel Pérez Biscayart) en de HIV negatieve Nathan (Arnaud Valois), die voor beiden mooi en louterend is maar toch ook ergens uitzichtloos is wegens het steeds dreigender wordende ziektebeeld van Sean. Toch gaat het leven verder ondanks alle kommer en kwel. De lichamen worden dan ook gefilmd als zowel een bron van plezier, als een bron van pijn en ook als een toevluchtsoord van de ziekte. De regisseur toont ook het ware gezicht van de aids-patiënt die terminaal ziek is, en dat gezicht is gruwelijk vervormd door ziekte en het is verschrikkelijk.

Deze energieke ziektefilm staat mijlenver van de honningpotten van de Hollywoodindustrie. Want dit is een film met een verhaal waarin de harten in tempo kloppen – of het nu tijdens een stomende vrijpartij is of bij een gewaagde protestactie of een woelige groepsvergadering.

De bevlogenheid van het jonge acteursteam, de spetterende dialogen, en de ingenieuze soundtrack waarin de elektronische muziek van Arnaud Rebotini en de Bronski Beat-klassieke 'Smalltown Boy', heel sterke elementen zijn, krijgt de prent aanzienlijke urgentie en ruwe emotionele kracht. Scenes waarin Sean en Nathan hun romantische geschiedenis delen, zoals nieuwe partners altijd doen, vormen een mooie oase van rust te midden van zoveel verhitte discussie. Ze onthullen veel over de fundamentele verschillen tussen de minnaars, waaronder Nathan's HIV-negatieve status.

Maar de ruim tweeënhalf uur lengte van de film, haalt er af en toe de rek uit. De prachtige scènes van intimiteit, tederheid, naakte angst en hulpeloosheid die de actie onderdrukken hadden hier moeten domineren maar worden soms verkild door een te intellectuele benadering van ziektebeeld en behandeling en de te zeer uitgesponnen vergaderingen en vooral door de lengte. Toch is deze film waarin engagement, liefde, actie, intellect, verdriet en dood zich fervent samenballen in een wanhopige strijd tegen een moordende ziekte die een angstgolf door de wereld joeg, één van de filmische hoogtepunten van het jaar.

Het filmgedeelte van het Antwerp Queer Arts Festival 2017 was vast en zeker geslaagd te noemen en de samenwerking tussen Cinema Cartoons en çavaria (het roze huis) was een vibrerend element in de Antwerpse prideweek.

André Oyen



20:46 Gepost in Andere, Films | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.