Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

30-06-17

L'amant double

3300601-marine-vacth-francois-ozon-jeremie-ren-950x0-2.jpg1112928.300.jpg


Jérémie Renier en de fascinerende twinkiss

André Oyen



De Belgische Jérémie Renier (1981), fetishacteur van de gebroeders Dardenne, goed voor de de Jean Gabinprijs 2006 en een Céarnominatie voor zijn magistrale vertolking in Clo Clo mocht zich verheugen op heel wat aandacht op het filmfestival Cannes 2017 voor zijn dubbelvertolking in de controversiële Ozonfilm L’Amant double.

 

Hij deed als tienjarige auditie voor Toto Le Héros, de klassieker van Jaco Van Dormael, maar ving daar bot. Zijn eerste grote project kwam er op zijn veertiende: de hoofdrol in La Promesse van de broers Dardenne.

 

In "La Promesse" filmen de Dardennes tegen de achtergrond van de Luikse vergane mijn- en staalindustrie, een plaats waar ze persoonlijk ook bij betrokken zijn. Door de korrelige structuur en de rauwe uitstraling, neigt "La Promesse" dan ook sterk naar het documentarische. Niet in het minst door het confronterende realisme, die deze film herbergt.



We maken kennis met Roger (Olivier Gourmet), een illustere figuur, die een belangrijke schakel is inzake de internationale mensenhandel. De illegalen, die ons België binnenraken, raken meteen afhankelijk van de tirannieke Roger, aangezien deze laatste hen voorziet van valse papieren en onderdak. Rogers handeltje draait goed, nog beter met de (door hem verplichte) medewerking van zijn zoon Igor (Jérémie Rénier). Het verhaal, ook naar de hand van de beide regisseurs, is realistisch en bovendien erg authentiek in beeld gebracht. Het realisme bleek ook achteraf een belangrijke factor te zijn voor het welslagen van dit Belgische sociale drama. Een genre, waarin het regisserende duo zich later nog internationaler ging laten gelden. "La Promesse" is niet oppervlakkig, maar toont de diepmenselijke gevoelens van de personages.

De rolverdeling in "La Promesse" is zonder twijfel een schot in de roos. De debuterende Jérémie Rénier, die pas drie jaar later in 1999 in een volgende film zou acteren, schittert als getormenteerde zoon.

François Ozon cast hem voor het eerst in het wrede sprookje Les amants criminels in 1999. Ook in deze film zet hij met verve een niet alledaags personage neer.

Voor deze film combineerde Ozon een nieuwsbericht met een klassiek sprookjesverhaal.

Ozon cast hem in 2010 nog eens in de komedie Potiche met niemand minder dan Catherine Deneuve, Gérard Depardieu en Fabrice Luchini. Maar op zijn sterkst vond ik hem toch in de tweede gouden palmwinnaar van de Dardennes, L'enfant, een goede film over een paar mensen uit de lagere regionen van de samenleving.

 

Het personage Bruno, en Jérémie Renier, stelen andermaal de show. Hij is een ritselaar, niet door en door slecht, maar hij neemt in ieder geval toch wel een aantal opmerkelijke beslissingen. Hij is impulsief en daarom koopt hij zomaar een onnodige peperdure jas voor Sonja, omdat hij daar op dat moment zin in heeft. Net zoals hij besluit om zonder aarzelen baby Jimmy te verkopen.

Jérémie slaagde erin een Europese carrière uit te bouwen en zijn geslaagde imitatie van de verongelukte charmezanger Claude François in de biopic Cloclo (2012), heeft daar zeker aan bijgedragen.

 

De vele zang- en dansscènes werden – zeer professioneel door Renier gebracht en tillen deze overigens goedgevulde film op een hoog niveau. Renier speelt niet Claude François, hij is Claude François. De gelijkenis is treffend.

 

 

In de Vlaamse policier Waste Land (2014) vertoeft hij in Brussel, een stad die misschien wel interessanter is dan de rest van Vlaanderen, erg knap gebruikt en dito in beeld gebracht, met focus op de kanaalzone en de Matonge-wijk. Hij zit hier in een rol die oorspronkelijk voor Matthias Schoenaerts was bestemd. Schoenaerts zou hem later in Humo een 'fantastisch acteur' noemen.


En e
r moet ook wel gezegd worden dat Jeremie Renier echt een tour de force levert! Maar het acteerwerk is straf over de hele lijn, met tal van goed in de verf gezette bijrollen.

 

Voor de opnames van Elefante blanco (2012) van de Argentijnse Cannes-habitué Pablo Trapero trekt hij naar de sloppenwijken van Buenos Aires en de jungle van Peru. En mag hij zich met steracteurs Ricardo Darín, en Martina Gusman meten.

 

François Ozon, bekend van onder meer 5X2, 8 femmes en het recente ontroerende Frantz, deed net als Paul Verhoeven vorig jaar met Elle, Cannes opschrikken met een psychoseksuele thriller , L'amant double, een kwalitatief goede prent, een filmisch feestje dat zich ingraaft in psyche en zinnen van een jonge getroubleerde vrouw en dat hij min of meer baseerde op een boek van Joyce Caroll Oates (Life of the Twins), maar waarvoor ook heel wat grootmeesters van de cinema zoals Alfred Hitchcock , Brian De Palma, David Cronenberg, Luis Bunuel als inspiratiebron dienden.



Met een opengesperde vagina die overvloeit in een oog waar een traan uit komt, knipoogt Ozon al meteen naar het surrealistische meesterwerk Un chien andalou. De duivelse regisseur leeft zich stilistisch helemaal uit en duwt daardoor de toeschouwer in de rol van voyeur.

 



De depressieve Chloé (Marine Vacth, bekend van Ozons Jeune et jolie) kampt al jaren met aanhoudende buikpijn. Na een paar sessies bij de attente en charmante psychiater Paul (rol van Jérémie Renier) gaat het alleszins al veel beter. Chloé is verliefd, en al snel trekt ze bij Paul in. Maar die blijkt een groot geheim te hebben: een identieke tweelingbroer (opnieuw Renier, in een wat stoedere versie), waarmee hij een gruwelijk verleden deelt. Chloé gaat bij hem op bezoek, en komt zo ook zelf in contact met een andere kant van zichzelf. Ozon toont met L’Amant double dat hij een grootmeester is in pikant en prikkelend entertainment waarvan de kijker gruwt en geniet. Remember Renier die zichzelf een tong draait en ook ontmaagd wordt door een dildo, en verder Chloés seksuele experimenten. Ozon creëert tevens een labyrintisch spiegelpaleis vol reflecties en eindeloze spiralen dat erg indrukwekkend is.

Dit is weer een typische Ozon waarin realiteit, droom en waanzin flink in mekaar overvloeien.

Echt Ozon op zijn stoutste durversschoenen en hij weet ook alles uit zijn fantastische cast te persen. De regisseur mag dan in intervieuws zeggen dat Jérémie Renier niet zijn eerste keuze was, maar tot zijn grote verrassing kwam le petit Belge enorm sterk over bij de screentest en kon hij probleemloos zijn groot talent loslaten op de fascinerende dubbelrol.

L’Amant double

Genre: Psychologische horror

Van: François Ozon

Marine Vacth, Jérémie Renier, Jacqueline Bisset

110 minuten

Regie François Ozon

Cast Marine Vacth, Jérémie Renier, Jacqueline Bisset

Speelduur 1u47

Vanaf 14 juni in de bioscoop

00:00 Gepost in DVD, Films | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.