Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

09-06-17

Menno van der Veen – Rimpelgeweld.

index (10).png


 Menno van der Veen – Rimpelgeweld. Atlas Contact, Amsterdam. 176 blz. €18,99. 9789025448820

 

https://www.youtube.com/watch?v=C1Kktpm-r9w

Pak nu een grote rijpe perzik. Open je mond. Duw de perzik met kracht tegen je lippen zodat een deel in je mond verdwijnt en de rest van het vruchtvlees van je gezicht druipt en je kleren vuilmaakt. Duw door tot je mond zoveel is dat je nauwelijks meer kunt ademen. Voel je hoe het zoete vruchtvlees je mond volledig in bedwang houdt? Merk je hoe hard je wangen, je tong, je handen en je lippen moeten werken zodat je niet stikt? Proef je de overrijpe stukjes die als speldenprikken je papillen plagen? Merk je hoe vies je wordt? Het sap komt in je neus, en in je nek. Als je denkt dat je alles hebt weggewerkt en doorgeslikt voel je nog het vruchtvlees dat naar beneden gleed en zich in je navel nestelde. De perzik blijft zoet aan je plakken tot je een douche neemt. Zo is het om met Aniëlle te vrijen.

Het is niet makkelijk om in Rimpelgeweld van debutant Menno van der Veen te komen. Er zijn vijf personages en we komen slechts fragmentarisch iets over hen te weten. Of zoals de auteur de onderlinge relaties samenvat:

 

Zo was het: ik met Aniëlle. Britten met Pierre. Richard. Zo was het ook: Pierre en Richard. Aniëlle en Pierre. Ik. Britten. Zo is het nu: Pierre en Britten en Aniëlle en Richard en ik.

 

De ik is Gijsbert, die Kink genoemd wordt. Kink kan je beschouwen als een verteller maar ook als een briefschrijver die zich richt aan een zekere je. Die je kan een ex-geliefde zijn, een vader en misschien zelfs de lezer.

 

De roman draait om het begrip caleidoscopie. Vroeger draaide je aan een buis waardoor je de meest fantastische kleurensamenstellingen te zien kreeg. In Rimpelgeweld leven de vijf mensen in wisselende samenstellingen met en naast elkaar. Dat gaat zelfs zover dat herinneringen niet alleen gedeeld worden, maar opgeknipt deel gaan uitmaken van het collectieve geheugen. De dertigers organiseren zelfs therapeutische sessies voor anderen die ze met behulp caleidoscopische aanvullingen met een beter gevoel naar huis laten gaan.

Menno van der Veen houdt niet van een conventionele schrijfstijl met een duidelijke verhaallijn die je driehonderd bladzijden volgt. Rimpelgeweld staat totaal op zichzelf: een roman met scènes waarin vijf hoofdpersonen figureren, terugkerende mantra’s en hele stukken gebiedende wijs waarin iemand je opdraagt iets te doen. Het geheel bestaat uit vier delen met achtereenvolgens de titels Caleidoscopie, Metamannetje, Rimpelgeweld en Wij zijn voorbij.

Het idee achter Rimpelgeweld kan heel interessant lijken maar de uitwerking ervan vond ik persoonlijk een stuk minder. Er zit iets te veel herhaling in en dat doet de aandacht wel verzwakken. Het verhaal wordt ondergeschikt gemaakt aan de vorm en de vorm weer ondergeschikt is aan het idee. Daardoor verworden de personages soms tot bordkarton.

Al met al kan je zeker wel zeggen dat de hele schrijfstijl enorm vernieuwend is en dat er bijwijlen een schitterende beeldtaal gebruikt wordt. Het is een werk dat zeker een bepaald publiek zal aanspreken.

André Oyen

 

 

 

 

00:00 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.