Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

29-05-17

De lessen Michela Murgia

9200000071846523.jpg


De lessen

 

Michela Murgia

Uitgever: Wereldbibliotheek

Nederlandstalig 224 pagina's 9789028426948 mei 2017 Italiaans Chirù (2015).

 

De moeder, de minnares en de maestra vormden een symbolische drie-eenheid die niet één element mochten verliezen: de eerste twee bewaakten elkaar en de derde herinnerde de andere twee eraan dat het privilege van die spanning zijn langste tijd gehad had. Ik wist dat ik een combinatie van die dingen vormde, maar dat ik tegelijkertijd geen van drieën helemaal was.

 

 

Michela Murgia werd in 1972 geboren in het Italiaanse Cabras en woont op Sardinië. Ze debuteerde met Il monde deve sapere (2006), dat in het Duits verscheen onder de titel Camilla im Callcenterland. Dit fictieve dagboek, waarin ze haar ervaringen als medewerkster van een callcenter laat doorsijpelen, vormde ook de inspiratie voor de film Tutta la vita davanti van Paolo Virzì. Haar roman De accabadora (2009) leverde haar de Campiello-prijs op. In de volgende jaren publiceerde Michela Murgia onder meer Ave Mary (2011), L’incontro (2012, in het Duits: Murmelbrüder 2014) en Chirù (2015).

 

Sinds enkele jaren is ze erelid van de Coordinamento Teologhe Italiane. Haar werk verscheen in meer dan 20 talen.

De schrijfster debuteerde in 2006 met `Il mondo deve sapere`, maar De accabadora uit 2009 is haar eerste roman die in het Nederlands vertaald is als De laatste moeder. Het bevat drie hoofdthema's. Centraal staat een accabadora, een vrouw die een einde maakte aan het leven van een terminale zieke, om deze een verdere lijdensweg te besparen. De geschiedenis speelt in een klein dorp, waarin nog vele oude gewoonten in zwang zijn. Het is een knap en prachtig verhaal, ingehouden en lichtvoetig geschreven. Het is vanzelf ook een onnadrukkelijke bijdrage aan het huidige euthanasie-debat.

In Chirù (2015) vetaald in het Nederlands als De lessen staat de 38-jarige actrice Eleonora centraal . De dame is lerares in levenskunst. Ze leert jonge mensen hoe ze zich moeten kleden, hoe ze een gesprek voeren, hoe ze naar kunst moeten kijken, hoe ze muziek, elegantie, goed eten moeten waarderen. En ze laat ze zien dat het loont buiten de gebaande paden te denken en verder te kijken dan alleen naar de oppervlakte. Het contact met haar leerlingen wordt nooit al te persoonlijk, totdat ze de 18-jarige Chirù als leerling aanneemt. Chirù is een talentvolle conservatoriumstudent viool. Hij zuigt alles op wat Eleonora aan ervaring en kennis heeft, alles is nieuw voor hem. Door zijn onuitputtelijke energie herontdekt Eleonora op haar beurt hoe het ook alweer is om nieuwe emoties te voelen maar er ontstaat ook een soort machtsrelatie. Hun groeiende intimiteit leidt ook tot toenemende wederzijdse afhankelijkheid, en daardoor tot manipulatie en emotionele chantage. Chirù voelt zich hier goed bij, maar Eleonora anlyseert de dingen veel meer (soms te veel) en zij begint een verhouding met een man van haar eigen leeftijd. De Nederlandse titel De lessen is goed gekozen want het boek is onderverdeeld in zeventien lessen (hoofdstukken) waarin de relatie leraar-leerling wordt bekeken. We volgen voornamelijk de blik en de gedachten van de leraar die gezien haar verleden de touwtjes stevig in handen tracht te houden, daar bij kiest ze niet altijd de eerlijkste manier nog tegenover hem, noch tegenover zichzelf. Er is veel in literatuur en film veel gefantaseerd over de relatie leraar- leerling. Maar meestal is de leraar mannelijk en de leerling vrouwelijk, het Pygmalioneffect. De auteur bekijkt bewust alles uit een ander genderperspecfectief en laat hier een vrouw fungeren die een man in wording, een artiest, omgangsvormen moet aanleren. Zij zet niet alleen de lessen voor de jonge man naar haar hand, zij bepaalt ook zijn gevoelswereld ook al gaat dàt haar niet altijd even vlot af.

Chirú-De lessen is een mooi boek, vol herkenbare feiten waaronder de manipulatie in een gezin zowel als in een relatie toch wel primeert. Dit boek deed me af en toe heel sterk denken aan later werk van Marguerite Duras.

André Oyen

 

00:00 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.