Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

02-05-17

Abdoel en Akil Yolanda Entius

images (4).jpg


 

https://www.youtube.com/watch?v=8VXvHcnZIQ0

Abdoel en Akil

Yolanda Entius

Isbn9789028261907UitgeverUitgeverij G.A. Van Oorschot B.V.Druk1eVerschenen15-03-2017

192 pp.

Ze had hem haar verhaal verteld, maar de woorden hadden hol geklonken, de zinnen waren leeg en van iedere emotie ontdaan Daniël leek niet onder de indruk. En al kwam dat door de luchtige manier waarop zij erover had gesproken, toch stak het haar. Als of hij haar niet geloofde. Maar ze was het zelf die er nauwelijks in kon geloven. Het was zo lang geleden nu, zo onwerkelijk dat ze het idee had dat ze het allemaal ter plekke had verzonnen.

 

Yolanda Entius (1961) werkte jarenlang als actrice en regisseuse in de toneelwereld, voordat ze in 2005 debuteerde met haar roman Rakelings. Een sterk debuut, zo bleek toen de roman werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs. Ook Het kabinet van de familie Staal, waarin Entius laat zien hoe een familie uit elkaar valt als er over de zere plekken niet gepraat mag worden, werd goed ontvangen. Het boek haalde de longlist van de AKO Literatuurprijs en werd tevens genomineerd voor de Opzij Literatuurprijs.

En nu is er haar nieuwe werk Abdoel en Akil.

Dat ons meeneemt naar de zomer van 1978, waarin de drie vriendinnen Doris, Nola en Gaby op vakantie naar Zuid-Frankrijk gaan. Een echt budget of een plan hebben ze niet, maar ze zijn vrij en weg van hun verstikkende thuis. vertrouwen erop dat het goed komt. En 'le bonheur' komt er aan in gestalte van André, een jongen met een woeste stoppelbaard, die hen op een stoffig weggetje een glas aanbied. Ze zoeken geen camping meer maar blijven bij hem, slapen onder de sterren. Nola ziet bij André hoe simpel geluk kan zijn daar op een kiezelstrandje, ver van de bewoonde wereld, naakt en bruin en zonder schaamte.

Hoewel Nola wel wil, kiest André toch voor Gaby. Ze gaan druiven plukken bij St. Paul.

Nola en Doris reizen verder met het idee zich uiteindelijk weer bij hen te voegen in St. Paul.

Ze hebben afgesproken in het café op het plein van een klein dorp. Daar aangekomen is het stel spoorloos. Wél zijn daar Abdoel en Akil. `Ze zijn in de heuvels,` zeggen ze, `aan het eind van de middag zullen ze wel terug zijn.` Of Nola en Doris, in afwachting van hun vrienden, zin hebben het kasteel om de hoek te bezichtigen, het mooiste kasteel van de streek. Nola is trots dat ze niet bang voor hen is, ‘niet heel erg tenminste’, ze zijn vrije vrouwen, ze gaan met hen mee. Als ze samen oplopen ziet Nola ineens dat Akil en Doris uit het zicht zijn verdwenen. Ze is alleen met Abdoel, ze is erin getrapt. Een nee wordt niet aanvaard. Allebei de meisjes worden verkracht. Ze doen aangifte, consulteren een dokter op dringend verzoek van Gaby, maar verder zijn ze hulpeloos en vervuld van schuldegevoel.

Na hun zomer samen raken de twee vriendinnen elkaar uit het oog, zoals dat gaat op die leeftijd. In korte hoofdstukken volgt Entius het leven van Nola, om uiteindelijk toch nog via een omweg bij Doris uit te komen. Nola komt in een isolement terecht , ze heeft een onvermogen zich te binden, constant op de verkeerde, onbereikbare man óf vrouw vallen. Maar ze lijkt zichzelf het geluk te gunnen. Haar Abdoel is tot een zes jaar cel veroordeeld, en daar voelt ze zich schuldig omdat ze hem na de verkrachting beloofd had niets te vertellen, en die belofte heeft ze geschonden.

 

De verkrachter van Doris Akil kon geen erectie krijgen, maar de verkrachtingsintentie was er wel toch kreeg hij twee jaar minder celstraf. Ook Doris mocht niets zeggen omdat de man zich beschaamd en vernederd voelde.Hij dwong het meisje haar ogen te sluiten en ze hoorde hem bezig zichzelf in de beweging te trekken. Dat moment, dat ze met haar ogen dichtzat, en alleen de geluiden hoorde, was het ergst, omdat ze zelf moest bedenken wat er precies gebeurde. Haar verdere leven daarna is er dan ook een van eenzaamheid en angst. Doris is bang voor mannen, vooral voor de Noord-Afrikaanse jongens die rond het bankje bij haar huis hangen. Ze doen haar huiverend denken aan het begin van Hitchcocks The Birds: ‘In een van de eerste scènes landt een kraai op de elektriciteitsleiding van het stadje. In het volgende shot zijn het er vier of vijf. Zo zou het met die jongens ook kunnen vergaan denkt ze panikerend.

Abdoel en Akil confronteert ons op een uiterst sobere manier met een verkrachtingsgeschiedenis en de gevolgen hiervan op de slachtoffers, want de daad heeft hun een zekere onschuld ontnomen, en heeft hen in een levenslange eenzaamheid opgesloten. Zels het eenvoudigste geluk dat binnen handbereik lag was hen niet vergund.

Zonder sentimenteel te worden schrijft Entius over de ongewenst ontspoorde levens. Tevens schetst zij een knap tijdsbeeld van Amsterdam in de jaren zeventig en tachtig.

Yolanda Entius weet andermaal op een heel bijzondere manier het onzegbare met spaarzame woorden te verbeelden.

André Oyen

 

00:00 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.