Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

13-04-17

Souvenirs II Lucienne Stassaert

Stassaert-SouvenirsII.png

dbk21-LUKE_SOUVENIRS (1).jpg


 

Souvenirs II

Lucienne Stassaert

UItgeverij P

2017

978-94-92339-33-1

blz 189

De confrontatie met mijn spiegelbeeld begon al op heel jeugdige leeftijd. Het was telkens een beproeving: het feit dat ik bestond als een mij onbekend Ik, bracht me in paniek. Vandaag weet ik veel meer wie ik ben en juist niet kan zijn. Het is een blootstellen aan ruimte en tijd, een zich afvragen waarom ik ben wie ik ben: het afpellen van een problematische identiteit die ik in poëzie en in mijn plastisch werk op het spoor kom.

Lucienne Stassaert (Antwerpen, 1936) is kunstenares, schrijfster en vertaalster. Eerder gaf ze al Als later dan nog bestaat, Keerpunt, Drempeltijd en Nabloei uit. Ze maakte geprezen vertalingen van Dickinson, Plath en Hadewijch. Haar picturaal oeuvre werd in 2012 beschreven door Roger de Neef in Meervoud van blauw. In 2016 bracht ze Zangvlucht uit (Uitgeverij P).

In het eerste deel van Souvenirs uit 2014 blikte de schrijfster terug naar wat was, het verleden, en analyseerde ze wat is, heden. De terugblik begint uitermate geladen en zoals ze zelf schrijft, graaft ze in het verleden van het jonge meisje, met een pen die een spade werd en vandaag finaal een mes om de rouw weg te snijden. De auteur wist je echt heel dicht bij haar aantekeningen en souvenirs te betrekken. Alles in haar leven, ook de kleinste dingen ademen kunst en een hele gallerij van namen uit de artistieke wereld van Munch, Jan de Roek, Plath, Dickinson, Andrée Chedid, Woolf, Duras enz. duiken tussen de woorden van dit zéér knap geschreven boek dat de lezer soms doet herlezen, omdat de dingen zo mooi geformuleerd werden.

De obsessies van het verleden, het schrijven en schilderen, blijven als een immer aanwezig melodietje door haar werk dansen. In Souvenirs II komt het bitterzoete verleden dat haar vormde tot wie ze nu is, uitgebreid terug in beeld. Enkele vaste waarden uit Souvenirs keren hierin terug: de innige vriendschap met haar kat, beschrijvingen van dromen en de liefde voor de kunsten. De boeken-en kunstliefhebber zal er genoegen in scheppen door haar blik mee te lezen en te kijken.

Meer nog dan in deel I verkent ze, onder meer via de moederfiguur, de moeilijke band tussen het onvoltooide verleden en het heden. Daarom last ze ook het ongepubliceerde kortverhaal De pruik in, dat ze schreef in de toon van een 'in memoriam' als een late ode aan haar moeder.

We starten deel twee met de verhuis uit het stadscentrum van Antwerpen naar Antwerpen-Berchem in mei 2014. Ze geniet van het minder afstandelijk samenlevingsmodel van Berchem waar autochtonen en allochtonen zonder problemen met en naast mekaar leven. Heel mooi zijn ook de herinneringen die ze oproept aan de controversiële modeontwerpster An Salens. En ook het personage Mijnheer Watdannog duikt op. Ze maakt er een persoon van die ze kan tegenspreken en die haar een deel van haar sombere stemmingen doet verliezen. Ze bouwt zelfs dialogen met hem op. Alhoewel ze over het filmisch portret door haar dochters maar kort schrijft borrelt er toch een enorme dankbaarheid en trots uit op. Ook goede vriend Henri-Floris Jespers krijgt de nodige aandacht. Alhoewel hij zeer ernstig ziek was kon ze toen nog niet weten dat hij zo kort na het verschijnen van dit boek zou overlijden. Het is een mooi eresaluut.

En zo verweven zich bladzijde na bladzijde herinneringen en observaties over een leven waarin kunst en vooral overlevingskunst een belangrijke rol spelen.

André Oyen

 

00:00 Gepost in BOEKEN, Poëzie | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.