Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

27-03-17

Sprakeloos Hilde Van Mieghem

1111631.300.jpg


Sprakeloos

 

Hilde Van Mieghem

Marie Vinck, Stany Crets en Viviane de Muynck

LAND: België

REGIE: Hilde Van Mieghem

TAAL: NL

DUUR: 105

Actrice Hilde Van Mieghem debuteerde in 1997 con brio als regisseur met de meesterlijke korte film De suikerpot. Sindsdien maakte ze nog De kus (2004) en de boeiende tv-film Dennis van Rita (2006), telkens over een gestresseerde relatie tussen ouder(s) en kind. Later volgden de Vlaamse en Nederlandse versies van Smoorverliefd.

Met heel veel enthousiasme en plichtsbewustzijn wierp ze zich op Sprakeloos, het autobiografisch boek van Tom Lanoye, een mokerslag van 360 bladzijden, die nog maanden in het hoofd van de lezers blijft rondspoken.

Ze verloor eerst haar spraak, dan haar waardigheid, dan haar hartenklop.” Met die woorden balde Tom Lanoye het tragische levenseinde van zijn moeder in één zin samen, op de eerste pagina van Sprakeloos.

In werkelijkheid duurde de lijdensweg van Josée Verbeke veel langer: op twee jaar tijd veranderde ze van trotse slagersvrouw en overtuigd amateuractrice (op én naast de bühne) in een brabbelend hoopje miserie. Een beroerte had haar letterlijk het zwijgen opgelegd: de woorden die ze altijd met zoveel gevoel voor drama had gebezigd, kon ze plots niet meer vinden en toch zou ze gedurende twee lange jaren tegen wil en dank moeten overleven. Ook al smeekte ze zelf doorheen haar afasie:' laat dat menske toch gaan'.

De schrijver verloor een broer, die op z’n 32ste verongelukte met z’n Honda. In de film is Guy jonger wanneer hij sterft – een late tiener – en zijn plaats in het gezin klopt ook niet. Maar dat maakt weinig uit ‘naar de ziel’ van het verhaal. De manier waarop moeder Josée met het verlies omgaat (drinken, zich laten verslonzen), het keerpunt dat ze uiteindelijk toch weet te bereiken, zelfs het kwetsende verwijt dat de schrijver haar bij zijn ‘coming out’ zal maken…het zit allemaal in de film.

Maar toch verkoopt de film je niet de opdoffer die het boek de lezer bloed en tranen deed zweten. De geest is er wel maar de wurggreep niet.

Hilde Van Mieghem legt meer het accent op het afscheid nemen van een aftakelende ouder terwijl Tom Lanoye het familieverhaal met alle ups en downs de volle ruimte gaf.

Viviane De Muynck zet een grandioze moederrrol neer en brengt heel overtuigend de metamorfose van een elegante en narcistische moeder tot een afgeleefd menselijk wrak .

Ook Stany Crets weet te overtuigen als de zoon die totaal getormenteerd wordt door de aftakeling van zijn moeder.

De film doet het zonder voice-over en moet daardoor op flasbacks terug vallen, die niet altijd even goed uit de verf komen .

Er zitten zeker mooie scènes in de film Sprakeloos, zoals die waarin zoon Jan de luier van zijn moeder eigenhandig ververst. Op zulke momenten ben je blij dat het boek verfilmd is op andere momenten , bijvoorbeeld in een flashback dat de achttienjarige Josée (gespeeld door Marie Vinck) haar vijftigjarige zoon ei zo na van zijn sokken fietst, voelde ik toch wel frustratie. Ook zeer mooi is het moment waarip de verlamde moeder op haar verjaardag een liedje zingt met alleen maar klanken. Hilde Van Mieghem heeft het skelet van het verhaal mooi bewaard, maar er had iets meer vlees (!) aan gemogen.

André Oyen



 

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.