Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

15-02-17

Un sac de billes

Un-Sac-de-Billes-2016-Christian-Duguay-514-poster-450.356-poster-274x410.jpg


 

Un sac de billes
Regie: Christian Duguay
Acteurs: Elsa Zylberstein , Patrick Bruel , Batyste Fleurial , Dorian Clech , Dorian Clech
Genre: Drama
Nationaliteit: Frans
2017
Duur: 1h50mn
Dit is de tweede bewerking van het boek van Joseph Joffo, Un sac de billes, gepubliceerd in 1973. Na Jacques Doillon, in 1975 met zijn verfilming succes had bij met meer dan een miljoen bezoekers.
De tweede verfilming na 40 jaar van de Canadese Joseph Joffo draait sinds 18 januari 2017 in de Franse bioscopen en had op mum van tijd meerdan 700.000 bezoekers getrokken.
Un Sac de billes is het ontroerende en waar gebeurde verhaal van Joseph Joffo, dat nadat het door verschillende grote uitgevers werd geweigerd, in 1973 werd gepubliceerd door Claude Lattès. Het succes was enorm. Wereldwijd zijn inmiddels meer dan 20 miljoen exemplaren verkocht en het werd vertaald in 18 verschillende talen.
Het verhaal speelt zich af in het bezette Frankrijk, waar Maurice en Joseph, twee jonge, Joodse broers, helemaal op zichzelf zijn aangewezen en over een ongelooflijke dosis slimheid, moed en vindingrijkheid beschikken. Zij proberen te ontsnappen aan de bezetter en zich weer te herenigen met hun familie. De film wijkt wel flink van het boek af maar de ruggengraat van de film blijft de familie cocon en vooral de vaderfiguur, aan wie met een onbetwistbare gemak Patrick Bruel zijn natuurlijke charme en zijn eeuwige charisma verleent . Deze man is dan ook de perfecte balans tussen kracht en tederheid, en zal voor altijd een referentie voor zijn kinderen. Zijn huwelijk met een zachtaardige vrouw ( Elsa Zylberstein), alhoewel niet meer van deze tijd, werkte voor hen wonderwel. Hun geluk van het samenzijn is voelbaar en de regisseur krijgt dat ook nog geloofwaardig overgebracht. Hun harmonie is een onverwoestbare kracht die de leden van deze modelfamilie verenigt.
De film start in augustus 1944. Een kind van twaalf jaar keert terug naar zijn wijk Montmartre waar het haastig vertrokken is, iets meer dan twee jaar, en het niet meer herkent. De plaats is niet echt veranderd, maar wel hij, Joseph. Hij is zijn kindertijd ontgroeid en gegroeid naar volwassenheid, na lange omzwervingen langs de wegen van Frankrijk om de nazi-dreiging te ontsnappen. Het is in deze inwijdingsreis gezien door de ogen van twee kinderen die niet wisten wat het betekende om Joods te zijn, of wat oorlog is leidt ons Christian Duguay.
In het Parijs van de jaren '40, knikkeren alle jongens. Het is dus logisch dat het verhaal opent met een felle wedstrijd tussen Jozef en zijn trawanten. In het 18e arrondissement, leidde hij de zorgeloze leven van een kind van zijn tijd in een verenigd en liefdevolle familie. Sinds de nazi-vijand echter besloten had het dragen van de gele ster voor alle Joden verplicht te maken, voelt zijn vader de nadere dreiging. Met pijn in het hart besluit hij zijn naar het zuiden te. Bij zijn vertrek houdt Joseph in de palm van zijn hand een blauwe knikker als een soort amulet dat de band met de familiekring symboliseert. En dan begint de overlevingstocht, soms loodzwaar, maar ook gemarkeerd door het nodige avontuur dat tussen hem en zijn broer een nog innigere band schept. Hun vele avonturen badend in een royale en energieke sfeer, getekend door het enthousiasme van de kinderen, de eenvoudige woordenschat en de toon die ze gebruiken vermijdt de dreigende pathos die deze tragische vlucht die tot een onverteerbaar melodrama zou kunnen leiden. Tragedie en optimisme vinden mekaar in harmonie. Dit verhaal brengt echter weinig nieuws als je bedenkt dat er zich nog altijd kinderen volledig geïsoleerd op wegen en aan hun lot overgelaten ronddolen. Hier had de film een veel sterker signaal kunnen gegeven, want een dagdagelijks nieuwsbericht van tien miniten toont ons veel meer ellende en wreedheid. En dat is een gemiste kans. De link met de actualiteit had urgenter kunnen geplaatst worden.
Voor de rest zit de film goed in mekaar en zal hij zeker heel wat mensen aanspreken. Voor mij persoonlijk had hij echter heel wat meer potentieel in zich.
André Oyen

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.