Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

20-02-17

Truman Capote Alle verhalen

thumbnail.jpg


 

 

Truman Capote



Alle verhalen



Omslag: Studio Ron van Roon



ISBN: 978 90 5759 787 9 2017 413 Podium



originele titel: The Complete Stories of Truman Capote



vertaler: Guido Golüke, Joop van Helmond en Harry Pallemans

Lijkt ze niet net op een ijsbloem… zo stralend en wit?

uit Miriam

Truman García Capote (1924- 1984) was een Amerikaans schrijver. Hij schreef fictie, non-fictie, korte verhalen en theaterstukken. Zijn bekendste werken zijn de factionroman In Cold Blood en de novelle Breakfast at Tiffany's.

Capote werd geboren als Truman Streckfus Persons in New Orleans. Hij was een eenzaam kind en leerde zichzelf lezen voordat hij naar de basisschool ging. Op zijn vierde verhuisde hij naar Monroeville waar hij bevriend raakte met de latere auteur Harper Lee, zijn buurmeisje. Met haar zou hij een levenslange vriendschap onderhouden en hij was van invloed op haar bekendste werk To Kill a Mockingbird. Capote zelf begon te schrijven op zijn achtste en beweerde op zijn negende al een boek te hebben geschreven. Toen hij 11 werd begon hij serieus aan het schrijven van boeken.

In 1933 verhuisde hij naar New York om met zijn moeder en haar tweede echtgenoot, Joseph Capote, te gaan leven, wiens naam hij ook aannam. Toen hij zeventien was begon hij al te schrijven voor het tijdschrift The New Yorker.

Zijn debuutroman Other Voices, Other Rooms (1948) was direct een groot succes en werd een bestseller. Het boek stond meer dan negen weken bovenaan de literatuurlijst van de New York Times.

Na Other Voices, Other Rooms volgden er meer werken. Breakfast at Tiffany's was een succes, evenals In Cold Blood, een faction roman' over een brute moord op een gezin in Holcomb (Kansas).

Capote dook diep in de zaak en sprak met iedereen die te maken had met de zaak, waaronder de twee, ter dood veroordeelde, moordenaars. Hij raakte bevriend met de moordenaars waardoor het voor hem zeer moeilijk werd om het boek af te maken. Dit conflict was de basis voor een verfilming van deze periode in zijn leven: Capote (2005).

Pas in 2005 verscheen Summer Crossing (in het Nederlands vertaald als Een zomer lang). Het manuscript van deze kleine roman, geschreven in de jaren veertig (nog voor Other Voices, Other Rooms), dook in 2004 op bij een veiling. Na het succes van In Cold Blood had Capote dit manuscript ('niet geschikt voor publicatie') bij het oud papier gezet, waar het

Capote was openlijk homoseksueel in een tijd waarin dat nog ongebruikelijk was. Hij stond bekend om zijn hoge, lispelende stem en aparte kleding. Zijn gelijkenis met de eveneens homoseksuele dandy, Oscar Wilde, is treffend.Hij was een beroemdheid in de literaire kringen van de Verenigde Staten en beweerde vele beroemdheden intiem te kennen, wat achteraf lang niet altijd waar bleek te zijn.

In zijn latere leven leefde Capote teruggetrokken. Hij raakte verslaafd aan alcohol en drugs, wat grote negatieve gevolgen voor zijn gezondheid had. Hij leed vaak aan hallucinaties door zijn afhankelijkheid van stimulerende middelen. Capote overleed in augustus 1984 op 59-jarige leeftijd als gevolg van een overdosis in het huis van Joanne Carson, voormalig echtgenote van de beroemde tv-presentator Johnny Carson.

Hoewel Capote vooral bekend is van Breakfast at Tiffany’s en In Cold Blood, , noemde Capote zelf het korte verhaal als zijn ‘grote liefde’.

Voor het eerst verschijnen nu alle eenen­twintig ‘volwassen’ verhalen van Capote in Nederlandse vertaling. Naast klassiekers als ‘Een nachtboom’ en ‘Een kerstherinnering’ zijn er een tiental niet eerder vertaalde ver­ halen opgenomen. Alle onvergetelijke locaties en personages uit Capotes oeuvre komen aan bod: van het ruige Zuiden tot de chique Oostkust, van plattelandskinderen tot mondaine dames op leeftijd.

Wie wil ontdekken wat voor stilist Capote was, kan het beste zijn verhalen lezen.’



Truman Capotes’ fictie en autobiografische werken hielpen meee bij de creatie van wat men de wezenlijke homoseksuele schrijfstijl van de jaren 1950 en 1960 kan noemen, met duidelijke links naar het werk van Tennessee Williams bijvoorbeeld. Deze stijl was enerzijds “verborgen”, aangezien het zelden op een open manier over homoseksualiteit sprak, maar anderzijds ook “open”, omdat de code voor homoseksuele interpretaties heel gemakkelijk te doorgronden was.

De basis voor deze stijl kan gevonden worden in de nadruk op zijn zuiderse achtergrond in werken zoals zijn eerste roman, “Other Voices, Other Rooms (1948)”, “The Grass Harp (1951)”, “A Christmas Memory (1966)”, e.a. Zijn aandacht voor oudere vrouwelijke personages; zijn omschrijvingen in zijn werken, wat in die tijd gelijk stond aan een soort van “gevoeligheid” (bijvoorbeeld, de voorrang die hij gaf aan gevoelens en emoties boven daden) en uiteindelijk, zijn eigen vervrouwelijkte, zuiderse manieren tijdens praatprogramma’s op televisie in de jaren 1960 en 1970, die gekenmerkt werden door zijn scherpzinnigheid, hatelijke opmerkingen en onmiddellijke beledigingen voordat alcohol zijn ooit zo wonderlijke brein benevelde.

Het misschien wel meest duidelijke voorbeeld van Capotes’ homoseksuele gevoeligheid is in “Breakfast at Tiffany´s (1958)”. Zoals Clarke aantoont, was de heldin in de roman, Holly Golightly, een fusie tussen de eigenzinnige, knappe, sociaal ambitieuze vrouwen die Capote kende en aanbad. Met haar ongelukkige achtergrond, gevolgd door een reis naar New York, leek Holly’s leven het verlangen van vele homoseksuele mannen te reflecteren die vluchten naar de grote stad om vrijheid te vinden. Toch was ze ondanks alles een vrouw – op een Auntie Mame wijze – en geen mannelijke travestiet.

Capotes’ kundigheid om de ondraaglijk onjuiste veronderstellingen over homoseksuele mannen in kunst om te zetten, is één van de vlakken waarop hij erg ondergewaardeerd werd. Capotes’ vrouwelijke personages zijn geen homofantasieën over vrouwen. Capote toont daarentegen aan dat de zorgen en de emotionele behoeften van vrouwen en homoseksuele mannen met elkaar verweven zijn.

Het verhaal “Miriam”, gepubliceerd in Mademoiselle in 1945, was het begin van Capotes’ carrière, wiens’ reputatie daarna verder versterkt werd door de publicatie van “A Tree of Night” in Harpers’ Bazaar datzelfde jaar.

Zijn beste journalistiekwerk is “The Muses Are Heard (1956)”, het relaas over een voornamelijk zwart gezelschap dat door de Sovjet-Unie toert met “Porgy and Bess”.

Zijn Mademoiselle-debuut ‘Miriam’, ook opgenomen in deze bundel, was Capote’s doorbraak in literair New York. Het is een raadselachtige vertelling met die typische Capote-eigenschap: plotseling verschijnt er een problematisch personage, dat een spoor van vernieling achterlaat en dan weer verdwijnt. De vereenzaamde oudere weduwe Miriam Miller komt op een sneeuwavond een meisje met zilverwitte haren tegen, wachtend bij de bioscoopingang. Ze vraagt Mrs. Miller om voor haar een kaartje te kopen. Ze heeft geld, en een uitgebreide woordenschat. Dan scheiden hun wegen, totdat de kleine Miriam een week later op weer een sneeuwavond uitgehongerd bij Mrs. Miller aanbelt. En dan is er ook ‘De havik zonder kop’. Waaron de 36-jarige galeriemedewerker Vincent Waters een zwakke werkelijkheidszin heeft en zich achtervolgd weet door een buitenissig geklede jonge vrouw. Later duikt zij op in de galerie en biedt haar schilderijen te koop aan. Wie is zij? Waar komt ze vandaan?

Niet alleen ‘Miriam’ en ‘De havik zonder kop’ zijn vertellingen waarin de identiteit van het hoofdpersonage op drijfzand lijkt te berusten na de plotselinge verschijning van een mysterieuze ander. In het gevangenisverhaal ‘Een diamanten gitaar’ is het een veroordeelde jonge en vrijheidlievende Cubaan die geplaatst wordt in een gevangenisboerderij en daar de levenslang vastzittende ‘leider’ Mr. Shaeffer uit zijn evenwicht brengt. In ‘Preacher’s Legend’ ziet Mr. Preacher – stokoud, zwart en analfabeet – in twee opeens opduikende blanke jagers Jezus en een heilige die hem mee willen nemen naar de hemel.

Achter al die onverwachte verschijningen en abrupte verdwijningen zit één overheersend verlangen: de honger naar liefde van degene die in de steek wordt gelaten.

De verhalen van Truman capote hebben nog niets aan hun actualteit ingeboet en weten nog immer te boeien en te verwonderen.

André Oyen

 

 

00:00 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.