Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

18-01-17

Dalida

Dalida-Lisa-Azuelos-689-poster-450.766-poster-274x410.jpg


Dalida

Lisa Azuelos

Acteurs: Sveva Alviti Jean-Paul Rouve Patrick Timsit Riccardo Scamarcio Vincent Perez Nicolas Duvauchelle Niels Schneider Brenno Placido

Origine: France

Genre: Biopic

Public:Tout public

Année de production: 2017

Dalida (Caïro, 17 januari 1933 - Parijs, 3 mei 1987), pseudoniem van Iolanda Cristina Gigliotti, was een Egyptisch-Franse zangeres en actrice van Italiaanse afkomst. Met meer dan 170 miljoen verkochte platen is ze een van Frankrijks succesvolste artiesten ooit.

In 1954 was Iolanda Cristina Gigliotti Miss Egypte, en op haar eenentwintigste vertrok ze naar Frankrijk voor een carrière als zangeres en actrice. Ze noemde zichzelf toen Dalila, naar de vrouw uit de Bijbel. In Parijs veranderde ze dat op aanraden van Eddie Barclay in Dalida. Ze brak door met een Italiaans getint repertoire, en cultiveerde haar 'exotische' uitstraling met een grote bos zwarte krullen en donker omrande ogen. In 1957 had ze in Frankrijk een hit met het lied Bambino, dat 39 weken lang de hitlijst aanvoerde. Aan het einde van de jaren zestig nam ze haar typerende, blonde kapsel. Aan het begin van de jaren zeventig verdiepte ze haar repertoire door werk van Léo Ferré, Serge Lama en Jacques Brel op te nemen.

Met "Paroles...Paroles" en "Gigi l'Amoroso", het gezongen verhaal van een Napolitaanse hartenbreker die na een mislukt avontuur in Hollywood terugkeert naar zijn geboortedorp, had ze haar grootste hits. Daarna besloot ze, op aanraden van haar broer Orlando, die tevens haar manager was, zich te richten op de opkomende disco. Met "J'attendrai", een cover van een chanson uit de jaren dertig, had ze de eerste Franstalige discohit. Daarna volgde nog de disco-opvolger van "Gigi l'Amoroso", "Gigi in Paradisco" waarin Gigi na zijn dood in de hemel in het Engels zingt. Ook het nummer "Darla Dirladada" werd internationaal in 1970 een grote hit. Wereldwijd verkocht ze veel singles en albums, vooral in Frankrijk, Italië, België, Zwitserland, Duitsland, Egypte, Canada, het Midden-Oosten en Japan was ze razend populair.

In de jaren tachtig dwong een oogkwaal, die uit haar jeugd stamde, haar tot enkele operaties die weinig verbetering brachten. Ze zag steeds minder met haar linkeroog, en keek vaak scheel. Ook de relaties met mannen waren weinig gelukkig. Drie mannen met wie ze een al dan niet langdurige, doch erg innige relatie onderhield, pleegden zelfmoord, waaronder Luigi Tenco en Lucien Morisse.

Ze speelde nog in een film, genaamd "De Zesde Dag", waarvoor ze terugkeerde naar Egypte. Moe van alle problemen maakte ze in de nacht van 2 op 3 mei 1987 met behulp van pillen in Parijs een eind aan haar leven. Ze liet een briefje na met de woorden: «la vie m'est insupportable, pardonnez-moi» (het leven is ondraaglijk voor mij, vergeef me). Na haar dood werd Dalida een groot voorbeeld voor de nieuwe generatie zangeressen. Dalida werd en wordt nog steeds samen met Édith Piaf beschouwd als de meest populaire en invloedrijkste Franse zangeres uit de 20e eeuw.

Een aantal jaren na haar dood werd onder grote belangstelling de "Place Dalida" plechtig ingehuldigd in Parijs (18e arrondissement), dicht bij haar voormalige woning in de wijk Montmartre en vlak bij Place du Tertre. Op het pleintje staat een bronzen borstbeeld van Dalida. Het is het enige beeld in Montmartre van een kunstenaar. In dezelfde wijk ligt Dalida begraven, namelijk op Cimetière de Montmartre, waar veel bekende personen liggen.

En nu is er een speelfilm die de ups en downs van de diva belicht. afgeranseld door een deel van de Franse pers. Filmmaker Lisa Azuelos dochter van de zangeres Marie Laforêt kweet zich van deze moeilijke taak geruggesteund door de voormalige producer en broer van de overledene. De Franse pers teageerde heel divers gaande van "overtuigend en overweldigend." gaande tot' ijskoud en vervelend'

Vervelend kan je de film zeker niet noemen, want Lisa Azuelos neemt ons met verve mee doorheen het woelige leven van Dalida vanaf zijn geboorte in Cairo in 1933, haar eerste optreden in de legendarische Olympia in 1956, haar huwelijk met Lucien Morisse, de patroonheilige van de jonge radio Europe 1, de disco, de initiatie reizen in India om het wereldwijde succes van Gigi de Amoroso in 1974 te promoten, haar schaandaalrelaties met jonge minnaars en vooral haar carrière als veelzijdige glamourster.

Lisa Azuelos neemt ook de vader / dochter relatie onder de loupe. Dalida's vader bracht de oorlog in een gevangeniskamp in de woestijn door. Hij keerde ziek en gewelddadig terug . Zijn relatie met zijn dochter is moeilijk en zou volgens psychiaters wel eens de oorzaak van de sentimentele moeilijkheden van Iolanda/ Dalida met de mannen in haar leven kunnen zijn. De film opent met de eerste van de zelfmoordpoging Dalida, niet zo lang na de zelfmoord van Luigi Tenco. Een dramatische gebeurtenis die ze nooit echt heeft kunnen verteren.

Alle vrouwen wilden Dalida zijn. Dalida wilde alleen maar een ​​vrouw te zijn. Daar lukte ze helaas niet in en dat kwam ook grotendeels omdat ze zich heel erg op haar carrière richtte. Haar schitterend nummer je veux mourir sur scène is dan ook heel toepasselijk op haar.

Sveva Alviti is subliem, een grote openbaring, in de rol van Dalida. De kijker heeft alleen oog voor haar, en vergeet soms dat ze niet de echte Dalida is, dat komt ook wel omdat ze lipt op de chansons van de betreurde zangeres. Dalida film was voor mij persoonlijk toch wel een flamboyant portret van een vrouw en zangeres die haar eeuwige aanwezigheid blijft uitstralen.

André Oyen

 

00:00 Gepost in DVD, Films | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.