Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

09-01-17

Zolang er leven is Hendrik Groen

index (25).png


 

Zolang er leven is

Hendrik Groen

Meulenhoff, 2016, 375 p.

 

" Veel medebewoners zijn bang, boos, verdrietig in de war of alles tegelijk. Of ze hebben geen emoties meer en zitten zielloos in een stoel. Als ze zelfs niet meer kunnen zitten, liggen ze in hun bed en worden om de zoveel tijd gedraaid door zorgzame handen om doorliggen te voorkomen. Ik kan niet tegen deze aanblik van ontluistering en hulpeloosheid."

 

Bij onze Noorderburen was het boek 'Pogingen iets van het leven te maken' een ware hype en werd verkozen tot Boek van het Jaar. Het 'dagboek' van een 85jarige in een Amsterdams seniorencomplex won de NS Publieksprijs 2016. Hoewel het boek ruim twee jaar geleden verscheen, is de werkelijke identiteit van Hendrik Groen lang onbekend geweest. Hendrik Groen schijnt in werkelijkheid Peter de Smet te heten en een 61-jarige oud-muziekleraar uit Amsterdam te zijn. Het succes van het boek blijkt vooral te liggen in het feit dat er een enorm gevoel van herkenning bij bejaarden, vooral in Amsterdam Noord, te constateren is. Volgens zijn geheime dagboeken woont de nu 85-jarige Groen in een bejaardenhuis in Noord, maar daarvan zijn er een stuk of acht in dat stadsdeel, waar hij over zijn leven en over dat van zijn medebewoners elke dag een mild spottend stukje schrijft. Het boek staat landelijk al het hele jaar in de top 60 en de vertaalrechten zijn verkocht aan 25 landen en er komt een tv-serie van. Ook in het nieuwe boek Zolang er leven is probeert Hendrik Groen samen met zijn vriend Evert en de andere leden van de Oud-maar-niet-dood-club, zijn laatste levensjaren in het verzorgingshuis zo aangenaam mogelijk te maken. Van tijd tot tijd valt het Hendrik zwaar om de moed erin te houden. Gelukkig heeft hij de pen weer opgepakt. Met de hem zo kenmerkende charmante, ironische humor neemt hij de medebewoners, de directie, zijn vrienden en de ouderdom in het algemeen op de korrel, waarbij hij zichzelf zeker niet spaart. Onder het motto ‘Ik schrijf dus ik blijf’ noteert de vroegere bovenmeester weer een jaar lang elke dag een stukje over zijn leven in het verzorgingshuis. Hij is dus lid van de club Omanido (Oud maar niet dood) die door zijn uitjes de economie helpt, want ‘zorg dat je rood staat als je doodgaat’. De dagboekstukken vertellen over de wereld in het tehuis, met een variatie aan bewoners, ongemakken en ergernissen, met daartussendoor gebeurtenissen uit de wereld van 2015 (bezuinigingen, aanslagen, sport, vluchtelingen, sjoemelsoftware). De met droge humor en met spot geschreven herkenbare fragmenten gaan van glimlach tot serieus (de dood van zijn geliefde vriend) en van filosofisch tot schaterlach. Het boek is het zelfstandig te lezen ook al is het een vervolg op de bestseller ‘Pogingen iets van het leven te maken’* (2014) Ook dit tweede deel is een makkelijk leesbaar boek voor een grote lezersgroep. De Vlaamse lezer zal er meer een stuk ernstiger variant van Benidorm Bastards in herkennen door de uitstapjes die Groen maakt per scootmobiel - naar ijssalon IJskoud de Beste, pannenkoekenhuis Stroop, de Noorderbegraafplaats of Zorgboerderij Ons Verlangen in Zunderdorp. In zijn wildste fantasieën stuurt hij zijn 'scoot' hartje winter zo de bevroren Gouwzee op, naar Marken. In het eerste boek onttrok Hendrik Groen, zich aan het betuttelende regime van het verzorgingshuis door met een selecte groep gelijkgestemden een club op te richten en in dit boek trekt hij de lijn verder alleen worden de tripjes wat pikanter vooral op culinaire vlak. Kolder en ernst wisselen mekaar af en dat is waarschijnlijk ook meteen de sterkte van deze boeken.

André Oyen

 

00:00 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.