Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

16-11-16

RÉPARER LES VIVANTS

2174867722.jpgR-parer-Les-Vivants-Katell-Quill-v-r-998-poster-450.319-poster-274x410.jpg


RÉPARER LES VIVANTS

Genre: Drama | Duur: 1u43 | 2016 | Release: 9 November 2016 | Land: Frankrijk | Regie: Katell De Quillévéré | Cast: Bouli Lanners, Tahar Rahim, Anne Dorval, Emmanuelle Seigner, Finnegan Oldfield, Monia Chokri, Alice Taglioni, Théo Cholbi, Kool Shen, Karim Lekloo, Alice De Lencquesaing

 

De Franse schrijfster Maylis de Kerangal won in 2010 de prestigieuze Prix Médicis met Naissance d’un pont, waarmee haar roem in het Franse literaire landschap definitief gevestigd was. Voor haar roman, in het Nederlands vertaald als De levenden herstellen, kreeg ze al een belangrijke studentenliteratuurprijs, naast nog diverse andere bekroningen. De levenden herstellen is een indringend boek over orgaandonorschap. Een roman waarin een hart wordt gevolgd vanaf het moment van een noodlottig ongeval tot aan het moment waarop het met stroomstootjes weer aan het kloppen wordt gebracht in een ander lichaam.

De auteur zet aan het denken over orgaandonatie, over al die mensen die erbij betrokken zijn, ervan afhankelijk zijn, over het ingewikkelde proces dat er bij komt kijken. De lange, soms wat ingewikkelde zinnen zitten het verhaal misschien wel af en toe wat in de weg, maar geven ook wel extra lading. Met haar roman schreef Maylis de Kerangal een invoelende ode aan het donorschap, een mengeling van actie, medische wetenschap, poëtische beschrijvingen en treffend neergezette personages. Het rouwproces van de directe nabestaanden krijgt nogal wat aandacht maar voor de rest is De Kerangal is wars van de beschrijving van zieleroerselen. Ze geeft veel aandacht aan de ambachtelijke, professionele, technische kant van haar verhaal: in welke volgorde worden de organen verwijderd, hoe gaan de chirurgen te werk, hoe verloopt de logistiek. Ze hanteert de pen met de precizie van een lancet en ze anlyseert haar personen ook meer dan ze ze beschrijft en dat geldt zowel voor de operatieverpleegster als voor de chirurg. De auteur hanteert een heel bijzondere stijl, een stijl die me soms iets te gekunsteld over kwam zeker rond orgaandonatie bij een jongeman die aan het begin van een bruisend leven stond en ouders en een vriendin nalaat die kapot van verdriet achterblijven. Toch werkt haar aanpak wel en weet ze de lezer heel intens te betrekken bij het verhaal van de negentienjarige jongen en de weg die zijn hart gaat, in een tijdspanne van vierentwintig uur.

Van al die levens die binnen 24 uur bij elkaar komen krijgen we een heel compact maar tegelijk ook krachtig beeld dat een soort scan maakt (om het in medische termen te houden) van hun levens. Van verpleegster Cordélia bijvoorbeeld, die tussen alle bedrijven door in spanning zit om een telefoontje of bericht van haar los-vaste vriendje te krijgen, van arts Virgilio die moeite heeft zijn plek in zijn relatie en het team van het ziekenhuis te veroveren, maar ook van de ouders van Simon die al enige tijd gescheiden leven, van zijn vriendinnetje en van de ontvanger van Simons hart.

De auteur zet zeer zeker aan het denken over orgaandonatie, over al die mensen die erbij betrokken zijn, ervan afhankelijk zijn, over het ingewikkelde proces dat er bij komt kijken en over het verdriet van de nabestaanden en de moeilijke beslissingen die ze moeten nemen.

Toen ik vernam dat dit boek verfilmd ging worden had ik wel een beetje medelijden met scenarioschrijver en regisseur want dit boek moet het vooral van taal en stijl hebben.

 

 

De Frans-Ivoriaanse Katell Quillévéré die na Suzanne en Un poison violent met RÉPARER LES VIVANTS aan haar derde speelfilm toe is, stond voor dus voor een uiterst moeilijke taak temeer daar het boek in Frankrijk een onverbetelijke bestseller is. Door een knap beredeneerd script verweeft Quillévéré twee verhalen in één waarin de harttransplantatie en alles wat er bij hoort als een rode draad loopt. Eerstens is er Simon een zeventienjarige surfer die hersendood wordt verklaard na een auto-ongeluk. In het tweede verhaal worstelt een vijftigjarige ex-violiste en moeder van twee kinderen met een degeneratieve hartziekte.

Het resultaat is een ongekunstelde observatie van mensen in een hartverscheurende situatie geworden. Dat maakt elk personage levensecht. Emoties worden gefilterd door de hypergevoelige en intelligente omgang met beeld en dialoog, een fenomenale cast en een mooie cast.

Deze film is een aangrijpende trip langs morele dilemma’s en persoonlijke trauma’s voor twee families, en medisch personeel. Het is ook een erg emotionele, menselijke film over een onderwerp dat, nog wat in de taboesfeer zit alhoewel het ons allen aanbelangt.

Boek en film zijn van ganse harte(!) aan te raden.

André Oyen

 

De commentaren zijn gesloten.