Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

19-07-16

Helen Knopper Het loopt het ademt het leeft

VoorplatKnopper1-72-181x300.jpg


https://www.youtube.com/watch?v=KfS4XC34FuU

Helen Knopper

Het loopt het ademt het leeft

Biografie van een vriendschap

260 blz., € 18,50

ISBN 978-90-6265-916-6

Eerste druk maart 2016

In Deknipscheer

Roos was dood. Mijn heksenketel. Die deed wat ik nooit zou durven: in een holle treurwilg van het Flevopark de nacht doorbrengen. Die goed kon luisteren. De aandacht, en niet te vergeten de troost die zij mij schonk, heb ik in geen andere relatie herhaald gezien. In ieder geval niet met dezelfde royaliteit. Niet met de onbaatzuchtigheid waarmee zij gaf wat ze te geef had. Roos. De enige mens aan wie ik mezelf kwijt kon.”

Na een analistenopleiding en haar studie aan de Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam, werkte Helen Knopper (1934) enige tijd als onafhankelijk schilderes. Nadat zij in De Gids van september 1965 debuteerde met een kort verhaal, was het hek van de dam. Afgezien van diverse romans, korte verhalen en poëzie verschenen van haar hand vele vertalingen van Engelse en Amerikaanse literatuur. En nu, na 18 jaar stilte, maakt Helen Knopper haar comeback met een autobiografische roman.

Het loopt het ademt het leeft, de 'biografie van een vriendschap', een terugblik op de jaren 1979-1995, toen de schrijfster optrok met Roos Bonheur, een nogal anarchistische figuur in de Amsterdamse Nieuwmarkbuurt.

Domineesdochter Roos, die in de trant van haar held, de Franse driftkikker Céline, verklaarde dat ze 'niks met mensen had', ging haar eigen gang. De gereformeerde Knopper heeft dan wel haar schrijverschap, maar als ze na een bezoek van Roos thuiskomt, valt haar op dat ze in een 'kale bunker' leeft en een tuthola is. Als ze Knopper 's nachts huilend uit bed had gebeld omdat ze zo bang was, daagde die goeiig op, om haar vast te houden. Even later zat Roos alweer met een triomfantelijke blik aan de thee honderduit te babbelen, laaiden de ruzies hoog op en landden ook al eens in een gevecht uit. Roos, haar leven werd ook door wanorde getekend, ze las, dronk, snoof en schreef slechte gedichten, en verwaarloosde zichzelf, om op haar 64ste te overlijden in het souterrain waar haar bed stond.

In dit boek tracht de auteur te ontdekken waarin de

aantrekkingskracht bestond van deze vriendin met de aardappelneus en 'moederaapachtige glimlach', 'mijn heksenketel', aan wie ze ondanks alles ook goede herinneringen bewaart. Want ze kenden ook diepgewortelde verbondenheid.

Het loopt het ademt het leeft de ondertitel ‘Biografie van een vriendschap’ meegegeven, en persoonlijk zou ik er nog bijgevoegd hebben 'als lijdend voorwerp'. Het is kortom een heel indrukwekkend en doorleefd verhaal over een onmogelijke vriendschap!

André Oyen

 

00:00 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.