Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

31-05-16

De Aziatische parabool Stefaan van Kerckhoven

9789460014352.jpg


 

De Aziatische parabool

Stefaan van Kerckhoven

Vrijdag, 2016, 359 p.

Citaat: " Omdat China zeer centralistisch is. Alles is afgestemd op peking. Je ziet dat ook aan hoe ze in China minderheden behandelen, zoals wij Oeigoeren. Wij zijn tweederangsburgers geworden in onze eigen streek. Alles moet verchineesd worden."



Stefaan Van Kerchove heb ik als Aziëkenner leren kennen door zijn spitsvondige columns zijn bijdrages in TV programma's. De man is een wandelende encyclopedie en kan zo bevlogen vertellen dat degene die hem ooit gehoord of gelezen heeft, wel moet gedacht hebben, man schrijf een boek want dat gaat een regelrechte bestseller worden. En dat boek waar ik zo lang reeds op hoop is er nu eindelijk. Het is het relaas van Aziëkenner van tien jaar omzwervingen door door Eurazië. Eurazië is de naam van de grootste landmassa op aarde en is een supercontinent dat de werelddelen Europa en Azië omvat. Gewoonlijk wordt het gebied ten westen van de Oeral tot Europa gerekend en het gebied ten oosten daarvan tot Azië. Stefaan Van Kerchove heeft een heel bijzonder reisboek geschreven omdat hij bijzondere elementen zoals humor en ernst kan doseren om een eindproduct te bekomen dat diverse doelgroepen kan bereiken van toeristen, studenten, tot zakenmannen en wellicht nog diverse meer. Net als bij Paul Theroux wordt de lezer de schaduw van de schrijver. Dat maakt dat je alles mee beleeft ook al is er marge genoeg om je eigen interpretatie toe te voegen. De auteur beschrijft uitgebreid hoe hij per Trans-Siberische Express naar Peking verhuisde. Hij vertelt over zijn belevenissen als westerling in China, over de talen, de universiteiten, het land voor en na de Olympische spelen en dat op zich was al een apart boek waard geweest. Want China is supergroot en de vertellust van Stefaan Van Kerchove kent zelf geen grenzen. Met China als uitgangspunt bezoekt hij echter ook nog obscure uithoeken waar toeristen zelden komen, zoals bijvoorbeeld de fascinerende grensstreek met Noord-Korea. Ook bezoekt hij de Oeigoeren, een bevolkingsgroep die meer en meer in de belangstelling komt. Ze zijn één van de vele etnische groepen van de Turkmeense familie, waar ook de Oezbeken, de Kirgiziërs, de Kazakhstanen, de Turkmenen en de Turken toe behoren. Voor het overgrote deel leven zij in de Autonome Regio Xinjiang in het noordwesten van China, op meer dan drieduizend kilometer afstand van de hoofdstad Beijing. In China zijn ze één van de 55 erkende minderheden. Samen vormen die minderheden ongeveer zes procent van de bevolking van China. Er leven ongeveer 15 miljoen Oeigoeren in de regio, die voornamelijk moslims zijn. Het dominante Han-volk is goed voor de overige 94 procent van de bevolking. De Oeigoeren strijden al decennialang tegen de Chinese overheersing. Veel activisten zijn door de Chinese regering gevangengezet of verbannen. Oeigoeren en andere minderheden worden zeer beperkt in hun mogelijkheden om naar het buitenland te reizen voor religieuze redenen, vooral voor bedevaarten naar hun heilige plaatsen, stelt Human Rights Watch (HRW) in zijn rapport China: End Two-Tier Travel System for Tibetans, Others van 13 juli 2015. Sommige Oeigoeren proberen te vluchten naar Turkije. Anderen proberen te ontkomen naar de Aziatische buurlanden. In 2009 stuurde Cambodja nog twintig Oeigoerse asielzoekers terug, om twee dagen later een handelsverdrag met China te tekenen. De volksrepubliek China behandelt de Oeigoeren zoals alle andere minderheden (bv. Tibetanen, Tadjzieken,...) in het land: als volkeren die geassimileerd moeten worden omwille van economische, militaire of (geo)politieke doeleinden. Steden als Kashi, Tashkurgan en vooral Urumqi worden met de grond gelijk gemaakt en in naam van de vooruitgang 'op z'n Chinees' terug opgebouwd t.t.z. megalomane bouwprojecten schieten als paddenstoelen uit de grond. De plaatselijke cultuur wordt nietsontziend verwoest, Han-chinezen worden bij honderdduizenden geïmporteerd. Zij genieten van belastingvoordelen en betrekken de nieuwste luxe-woningen, terwijl de plaatselijke bevolking verweesd achterblijft in de verpauperde historische centra of wat er van rest. Dat deze steden van grote historische waarde zijn (ze liggen allen op de oude Zijderoute), houdt de Han niet tegen. Niet verwonderlijk dat de Oeigoeren zich (opnieuw) roeren. Spijtig genoeg krijgen ze enkel steun van radicaal-Islamitische groepen waardoor hun status als volksvijanden naar een hoogtepunt gaat. De auteur ontmoet een Aardappelkoning( benaming voor de nieuwe rijke elite) in Cambodja, moet hij zichzelf medisch evacueren uit Laos omwille van oogproblemen en hij trekt gezwind door de jungle van Thailand naar Myanmar. Hij licht ook heel gedreven Het Tuol Sleng-museum toe. De plaats ook wel het Museum van Volkerenmoord genaamd is in Phnom Penh in Cambodja. Het museum is gevestigd in het gebouw waar de Rode Khmer zijn gevangenen martelde en vermoordde, Tuol Sleng. In het museum zijn duizenden foto's van slachtoffers van de Rode Khmer en ook een landkaart van Cambodja gemaakt met de schedels van de slachtoffers. Wat dit museum vaak een extra drukkend gevoel meegeeft is dat het gevestigd is in een gewoon schoolgebouw. Het wordt afgeraden om dit museum met jonge kinderen te bezoeken en ook door volwassen die snel geëmotioneerd zijn. Een bezoek aan dit museum en aan Choeung Ek (Killing Fields) maakt vaak een zeer indringende indruk op mensen. In Kazachstan logeert hij bij de fictieve zus van Borat, in Iran omzeilt hij de islamitische drooglegging door zijn eigen bier te brouwen. Via schemerige Kaukasusrepublieken en de legendarische Trans-Asia Express bereikt hij het wilde zuidoosten van Europa waaronder Armenië, Georgië, Moldavië landen die ik enkel ken van het Eurovisie Songfestival. Stefaan van Kerckhoven is net zoals ikzelf een verwoed treinreiziger en doorheen het hele boek denderen dan ook heel wat treinen. Het is dan ook logisch dat hij zijn boek afsluit met een hoofdstukje over de teloorgang van het treinreizen in Europa. De Aziatische Parabool is een dijk van een boek dat ik elke reiziger en elke geïnteresseerde in wereldactualiteit met stip durf aanraden.

André Oyen



Link: http://www.een.be/programmas/de-laatste-show/stefaan-van-kerckhoven

 

 

00:40 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.