Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

09-02-16

vogeljongen Guus Bauer

9200000050480634.jpg


Vogeljongen
Guus Bauer
Marmer, 2016, 173 p.


"De paniek na het eerste ontwaken was groot. Ik wilde kijken hoe laat het was, maar kon mijn pols niet voor mijn gezicht brengen en mijn hoofd niet optillen of draaien. Je moet opstaan, hield ik mijzelf voor, de slaap uit je lijf schudden, kom op, maar mijn benen en bovenlichaam weigerden elke dienst. Ik wilde om hulp roepen, maar er kwam geen kik uit mijn keel. Er flitste van alles door mijn hoofd. Zat ik gevangen in een nachtmerrie? Was dit de beruchte hel, al dan niet op aarde? "

Guus Bauer (1959), is schrijver en literair journalist. Als achttienjarige startte hij een uitgeverij en begon gelijktijdig met het schrijven over literatuur. Inmiddels heeft hij honderden interviews afgenomen met binnen- en buitenlandse schrijvers, filmers, acteurs en kunstenaars. Vogeljongen is zijn negende, meest persoonlijke boek. Bauer publiceerde eerder De tuinman van niemandsland (2008), Heimwee heeft een kleur (2011) en Het geheim van Treurwegen (2013) en bij Hoogland & Van Klaveren Dictators op de thee (2011), Dichter & Bauer (2012) en Bauer maakt vrienden (2014). In Vogeljongen volgt de auteur twee verhaallijnen. Enerzijds is er de zakenman die, ook al ligt hij comateus in een ziekenhuisbed, de wereld en zichzelf observeert en anderzijds is er de kleine jongen die een groot traumatiserend geheim tracht te overleven, en deze twee lijnen komen samen in de ontknoping. Een geslaagde zakenman ontwaakt in een ziekenhuisbed. Hij kan zich niet bewegen en ook niet praten, maar zijn brein werkt op volle toeren en hij registreert alles wat er om hem heen gebeurt. Zijn zintuigen lijken zelfs aangescherpt, maar reageren op de kleinste prikkel kan hij niet. Hij is volledig in zichzelf opgesloten, comateus voor de buitenwereld een schoolvoorbeeld van wat men ‘locked-in syndroom’ in medische termen noemt. Hoe hij in die toestand beland kan hij zich aanvankelijk niet herinneren, maar heel langzaam vallen de stukjes van de puzzel in mekaar. Elk persoon heeft een overlevingsinstinct dat in crisissituaties op volle toeren begint te draaien en dat gaat zeker op voor het hoofdpersonage uit Vogeljongen. Hij absorbeert gretig alle gegevens rond hem heen, van de bezorgde verpleegkundige die informatieve gesprekken met hem, de comateuze, voert, tot een van de artsen die zijn collega adviseert om de stekker er uit te trekken. In de tijd die hem nog rest tracht hij een soort innerlijke blauwdruk van zijn leven te maken. Hij gaat dan ook driftig op zoek naar gemiste tekens in zijn leven, in zijn jeugd. Zijn herinneringen projecteert hij op het systeemplafond, want zijn enige houvast, is deze 'plafondagenda' geworden. Tergend langzaam, en dat legt een bijna onhoudbare spanning op het verhaal, vullen zich de blanco pagina's met de oorzaak van zijn aandoening en de gevolgen van verzwegen familierelaties en kostschoolgebeurtenissen. Een jeugd kan je niet meer over doen en dat maakt de last van de ontkenning gedurende zovele jaren des zwaarder. Hij beseft nu dat hij al die jaren in een geestelijk ‘locked-in syndroom’ heeft geleefd, en nu is er ook nog eens het lichamelijke coma bijgekomen dat al de lichamelijke activiteiten minimaliseert. Hij probeert uit de gevangenis, die zijn lichaam vormt, te ontsnappen en hij is oprecht verbaasd over wat je allemaal kunt 'zien' met je oren. Guus Bauer geeft op meesterlijke wijze de strijd en de onmacht van een pseudocomateus patiënt die een uitweg zoekt uit zijn verbanning op basis van geluiden, geuren en gevoel, weer. Met een ongelooflijke precisie weeft hij dit stilmakend mooi verhaal in mekaar tot een unieke leeservaring.
André Oyen

00:00 Gepost in BOEKEN | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.