Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

19-01-16

Filmjaar 2015 De toppers

Marguerite_poster.jpg3819676789 (1).jpg


642x999_58809392.jpg


 

Filmjaar 2015

In een goede film zou alles even belangrijk moeten zijn. Maar dat is toch wel heel moeilijk te bereiken.
Een heel belangrijk aspect zijn echter de vertolkingen. Eén minder goede film kan heel bijzonder worden door die éne acteur of actrice die de kijker een stomp in zijn maag verkoopt.

Wanneer ik terugblik op 2015 dan zijn me een aantal films bij gebleven, niet altijd de beste, vooral omwille van hun vertolkingen.

Waste Land was de eerste van het rijtje.



Na ‘Linkeroever’ en ‘Dirty mind’ is ‘Waste Land', de titel is geleend van het gelijknamige gedicht van T.S. Eliot, het derde deel van Van Hees’ langspeel-trilogie ‘Anatomie van Liefde en Pijn’. Spilfiguur dit keer is de Brusselse inspecteur Leo Woeste, die een evenwicht probeert te zoeken tussen zijn job en zijn gezin. Zijn laatste moordzaak drijft hem steeds verder in de grimmige Brusselse woestenij, terwijl de onverwachte zwangerschap van zijn vriendin de spanningen doet toenemen. De hoofdrollen zijn voor Jérémie Renier en Natali Broods. Het scenario van 'Waste Land' werd geschreven door Pieter Van Hees, Menno Mans stond in voor de fotografie. Het lot van ‘Waste Land’ heeft een tijdlang aan een zijden draadje gehangen. De rol van Leo Woeste zou door Matthias Schoenaerts gespeeld worden, maar in oktober 2012, kort voor de start van de opnames, haakte die af. Een nieuwe hoofdrolspeler vinden die - net als Schoenaerts - de film kon dragen en internationale uitstraling had, leek onbegonnen werk. Tot Jérémie Renier toezegde. De Franstalige acteur liet zich opmerken in verschillende Dardenne-films en is ook in Frankrijk een bekende naam.

Waste Land is een stikdonkere grootstadsthriller die plaats en personen scant om zich uiteindelijk te ontladen in het het personage van de labiele Leo Woeste.

Het begin van deze film is echt sterk en de sfeer zit er meteen goed in. De setting van destad Brussel wordt erg knap gebruikt en dito in beeld gebracht, met focus op de kanaalzone en de Matonge-wijk. Er zijn meteen een paar heel sterke scènes zoals de worstelmatch en de daarop volgende dialoog.
Jeremie Renier levert echt een tour de force en door hem zit deze film in mijn geheugen gegrift.

Dat 'Waste Land' op het Europees Filmfestival van Les Arcs in Frankrijk de Cineuropa Prijs gewonnen heeft, is dan ook grotendeels aan hem te danken.

Waste Land!

Pieter Van Hees
Acteurs: Jérémie Renier, Natali Broods, Babetida Sadjo, Peter Van den Begin, Peter van den Eeede
Duur: 97 min.

België 2014

 

 

Wolf Totem van Jean-Jacques Annaud, een goedbedoelde ecologische fabel over de confrontatie tussen mens en natuur, zette vooral de Chinese acteur Feng Shaofeng in de kijker.

 

In 1967 wordt een jonge studente uit Beijing, genaamd Chen Zhen, naar de nomadische herders in de binnenlanden van Mongolië gestuurd. Gevangen tussen de moderne beschaving van het zuiden en de traditionele vijanden van de nomaden - de plunderende wolven - in het noorden, zijn mens en dier, bewoners en nieuwkomers gelijk en worstelen ze allemaal voor een eigen plekje in de wereld.

Maar het is vooral Chen die uiteindelijk het meest zal leren. De jonge stadsbewoner charmeert door zijn relatie met de herders en die met de wolven. Hij vangt een wolvenjong en voedt hem op. Maar de relatie tussen mens en dier, als de traditionele levensstijl van de stam, wordt bedreigd wanneer een regeringsbeambte besluit de wolven uit de regio uit te roeien. Adembenemende landschappen, een humanistisch verhaal, dit is helemaal dé Annaud…van de beren in 'L'ours' en de tijgers in 'Deux frères'.

 

Wolf Totem (2015)

 

Alternatieve titels: Le Dernier Loup, The Last Wolf

 

Jean-Jacques Annaud

 

China / Frankrijk

 

Avontuur

 

115 minuten

 

geregisseerd door

 

met Feng Shaofeng en Shawn Dou Xiao

 

 

 

Arnaud Desplechin blijft een auteur à part binnen de Franse cinema. Dat kan je ook afleiden uit Trois souvenirs de ma jeunesse, een lichtvoetig melodrama dat zich profileert als een soort vervolg op zijn generatieportret Comment je me suis disputé… (ma vie sexuelle) uit 1996.

 

Mathieu Amalric duikt even op in het begin van de film als de oudere Paul Dédalus, maar voor de rest hoort dit met stemmige retronostalgie gefilmde romaneske avontuur toe aan revelaties Quentin Dolmaire(werkelijk sublieme vertolking) en Lou Roy Lecollinet, in de rol van adolescent en antropoloog Paul en zijn liefje Esther.

 

Centraal in Trois souvenirs staat Paul Dédalus (Mathieu Amalric), een diplomaat die bij zijn terugkeer naar Frankrijk door de geheime diensten aangehouden wordt. Er bestond reeds een Paul Dédalus in Australië, die recent overleden is. Paul vertelt dus over zijn schoolreis naar Minsk als tiener waarbij hij eigenlijk vrij naief deelnam aan een geheime operatie en zo zijn paspoort aan een jonge Sovjetburger schonk.

Maar dat is Pauls tweede jeugdherinnering. Zijn eerste is hoe zijn labiele moeder hem, zijn broers en zijn jonge zus terroriseerde. Zijn derde herinnering, die anderhalf uur van de film vormt, gaat over Esther (debuut voor Lou Roy-Lecollinet). Paul ontmoet Esther wanneer hij voor de zomer van de unief terugkeert naar zijn geboortedorp. Zij studeert nog bij zijn zus in het middelbaar. Ze is blond, seksueel vrijgevochten (Je meent je even terug te bevinden in 1968) en beiden belanden snel in een relatie.

Conflicten stapelen zich weliswaar op. Omwille van zijn universitaire studies kunnen Paul en Esther nooit écht lang samenblijven, waardoor beiden steeds andere relaties aangaan – om dan maar toch terug bij elkaar te komen na de zoveelste hartenbreuk. Dédalus is een eeuwige adolescent, een eenzame ziel die niet goed met mensen overweg kan en zijn heil zoekt in wetenschap en kunst. Als de gelijknamige figuur uit de Griekse mythologie tracht hij op zelfgemaakte vleugels boven alles en iedereen uit te stijgen.

De film is een kronkelende bildungsroman die nu eens intrigerend, dan weer oprecht sentimenteel of anekdotisch switcht van Tadzjikistan naar Parijs en van Minsk naar Roubaix om te focussen op de verwarde poëtische zoektocht van de onzekere Paul naar zijn eigen identiteit, terwijl hij de wereld en de liefde ontdekt. TROIS SOUVENIRS DE MA JEUNESSE is een poëtische en filosofische terugblik op een jeugd die steeds belangrijker wordt naarmate het personage ouder wordt. De kijker ziet ondertussen ook heel wat filmisch en literair werk voorbij komen . Zéér Franse en mooie film.

Trois souvenirs de ma jeunesse

 

Regisseur: Arnaud Desplechin

 

Cast: Mathieu Amalric, Lou Roy-Lecollinet,Quentin Dolmaire, Léonard Matton

 

Genre: Drama

 

2015

 

Duur: 120min

 

Im Labyrinth des Schweigens kon mij vooral boeien door het historisch thema en de sterke vertolking van Alexander Fehling.

In het Frankfurt, van 1958 ontdekt Johann Radmann een jonge, ambitieuze advocaat dank zij een tip van een journalist dat bepaalde overheidsdiensten en instituten samenzweren om gruwelijke nazi-misdaden in de doofpot te houden. De Neurenbergse processen en het eerste Auschwitz-proces lagen alweer een decennium in het verleden, dus ging men er vanuit dat de voornaamste oorlogsmisdadigers vervolgd en geëxecuteerd werden. Toch zal Radmann er alles aan doen opdat de schuldigen verantwoordelijk voor de uitvoering van de Holocaust niet aan hun lot zouden ontkomen. Johann werkt als een bezetene om het bewijsmateriaal te openbaren dat duizenden ex-SS'ers, van wie velen ondertussen succesvolle carrières hebben in hoge rangen van de ambtenarij, in verband brengt met de gruwel van Auschwitz. Hij riskeert alles te verliezen dat hem dierbaar is, maar niemand, zelfs niet zijn baas, kan hem overtuigen het te laten rusten. Johanns gedrevenheid maakt echter wel dat procureur-generaal Fritz Bauer hem aanwijst om de leiding van het onderzoek op zich te nemen. Worstelend met een schat aan informatie, belandt de jonge advocaat in een labyrint van schuld en leugens waar hij niet meer uit lijkt te komen.

De film handelt over de onwil van een natie om naar de eigen fouten van WOII te kijken. Dit vooral omdat vele oorlogsmisdadigers van uit de hoogste regionen de hand boven het hoofd gehouden werd. Aan de Duitse burger werd een eenzijdig beeld van de oorlog opgedrongen en de gruwelijke verhalen werden afgedaan als Amerikaanse leugens. De bergen belastende dossiers vertelden echter een heel ander verhaal. Het werd een ingewikkelde operatie, omdat onder de Duitse wetgeving alleen mensen konden worden vervolgd die op eigen initiatief in de oorlog moorden pleegden. Wie een bevel opvolgde, bleef buiten schot. Vijf jaar werkt een team juristen aan de zaak, waarbij ze stevig worden tegengewerkt door autoriteiten, die vrezen dat ook zij in de beklaagdenbank zullen belanden. Uiteindelijk lukt het om tegen ruim twintig van de zevenduizend mensen die in Auschwitz hadden gewerkt een proces aan te spannen. Dit Auschwitzproces duurde twintig maanden en confronteerde de Duitsers voor het eerst massaal met de gruwelen van de vernietigingskampen.

De film maakt het spanningsveld tussen integriteit en het directe sociale belang zeer duidelijk. Im Labyrinth des Schweigens brengt een hommage aan de vastberadenheid van de mensen die het zwijgen over Auschwitz doorbraken, en zo ook wat gerechtelijke erkenning voor de slachtoffers bracht.  Het speelfilmdebuut van de Italiaans-Duitse acteur en televisieregisseur Giulio Ricciarelli, is geen rechtbankfilm, maar houdt het midden tussen een historisch drama en een thriller. Het personage van Radmann is gebaseerd op de drie aanklagers die het tweede Auschwitzproces hebben voorbereid: Joachim Kügler, Georg Friedrich Vogel en Gerhard Wiese. De geobsedeerde verslaggever Gnielka van de Frankfurter Rundschau is een historische figuur; hetzelfde geldt voor Bauer, de procureur-generaal van de deelstaat Hessen. Ricciarelli vertelt een belangrijke geschiedenis met Im Labyrinth des Schweigens. Een geschiedenis die nog altijd geen voltooid verleden tijd is, want dit jaar nog begon in Lüneburg het proces tegen de 93-jarige Oskar Gröning, die de 'boekhouder van Auschwitz' wordt genoemd, beschuldigd van medeplichtigheid aan de moord op tenminste 300.000 Hongaarse Joden.



Im Labyrinth des Schweigens (2014)

Regisseur: Giulio Ricciarelli

Met : Alexander Fehling, André Szymanski, Gert Voss

duur 02h02min Duitsland



 

In Frankrijk was het groot nieuws, dat Emma Luchini, de vijfendertigjarige dochter van de Franse superster Fabrice, haar eigen vader zou regisseren in een film die gebaseerd is op een boek van haar eigen echtgenoot, Nicolas Rey.

Fabrice Luchini is 62 en heeft intussen tientallen films op zijn naam. Ook de Franse acteur Manu Payet staat op de affiche van de film. En Nicolas Rey is zelf co-scenarist. Producer van de film is Thomas Langmann, en dat is dan weer de zoon van Claude Berri. Maar het was Veerle Baetens die voor mij de film deed vonken.

 

In het boek van Nicolas Rey wordt het verhaal van de drie mannen waar het in de film om draait, verteld vanuit het standpunt van de jongste zoon, een adolescent. Hij woont samen met zijn oudere broer Martin en met zijn vader, die de scheiding van zijn vrouw nooit echt te boven is gekomen. De jongen ontdekt zelf de liefde, ziet hoe zijn broer met de vrouwen omgaat en hoe er vrouwen passeren in het leven van zijn vader. Martin doet er alles aan om zijn 16-jarige broer een afkeer te doen krijgen van de liefde. Maar dat is buiten de excentrieke Mathilde gerekend, een jonge vrouw die geen van beide broers noch pa onberoerd laat. Baetens speelt de rol van Mathilde, een flamboyante dame aan wie geen man kan weerstaan. Wanneer je 'Un début prometteur' zou bekijken vanuit het standpunt van de 16-jarige zoon Gabriel, dan zou je de film kunnen beschouwen als een coming-of-age. Maar voor Mathilde is het iets dat haar gewoon overkomt.

Het is gewoon een passage in haar leven. Het doet wel iets met haar, maar je zal het niet zien. Het personage staat niet stil bij zichzelf. Op een bepaald moment heeft ze in de film een gesprek op het terras met Martin, het personage van Manu Payet, en hij zegt, ‘Wat is dat toch met je?’ Maar het personage van Mathilde heeft haar eigen ingesteldheid: ‘Je cours vite, sinon je tombe, je perds l’équilibre.’ En dàt is Mathilde: ze wil gewoon gaan, ze wil volop en voor tweehonderd procent genieten van het leven nu het kan. Het personage van Mathilde is heel kleurrijk terwijl je in wezen niets van haar weet. Zo wordt het boeiend en mysterieus.UN DEBUT PROMETTEUR was voor mij bepaald niet dé film van het jaar. Er zitten heel sterke momenten maar ook vrij zwakke in. Veerle Baetens en de nog jonge Zacharie Chasseriaud zetten beiden een glansrol neer, terwijl Fabrice Luchini en Manu Payet minder sterk uit de verf komen. Op een zeker moment zingt Veerle Baetens Mes hommes een nummer van Barbara en dat is wel een unieke filmbelevenis. Een onvergetelijk moment zelfs.

Un début prometteur.

 

Emma Luchini

 

Manu Payet, Veerle Baetens, Zacharie Chasseriaud et Fabrice Luchini.

 

2015 Frankrijk

 

Que Horas Ela Volta? (internationale titel: The Second Mother) is een Braziliaanse film uit 2015, geschreven en geregisseerd door Anna Muylaert.

De film vertelt het verhaal van Val, die al sinds jaar en dag als huishoudster werkzaam is bij een welvarende familie in Sao Paulo. Naast het huishouden zorgt ze ook voor hun zoon Fabinho, wiens moeder maar weinig tijd voor hem heeft. Val heeft zelf echter ook een dochter, Jéssica, die ze achter heeft gelaten bij familie en al tien jaar niet heeft gezien.

Door de jaren is Val min of meer een deel van het gezin geworden, ook al omdat ze een kleine kamer in het huis betrekt, altijd aanwezig is en iedereen op zijn wenken bedient. Ze heeft wel een innige band met Bárbara’s tienerzoon Fabinho, die haar al zijn geheimen en verzuchtingen toevertrouwt.

Alles bij elkaar heeft Val het goed, maar ze heeft niettemin een hoge prijs betaald voor die financiële zekerheid. Ze is namelijk niet afkomstig van São Paulo, en toen ze na een pijnlijke echtscheiding op zoek moest naar een deftige job moest ze haar dochter Jessica achterlaten. Intussen heeft ze het meisje al tien jaar niet meer gezien, maar er is goed nieuws: Jessica wil in São Paulo komen studeren.

Bárbara is er zelfs voor te vinden dat Jessica mee in Vals kamer komt wonen tot ze een kot gevonden heeft. Die welwillendheid wordt echter al snel onder druk gezet wanneer blijkt dat de dochter niet zo onderdanig is dan haar moeder en zich niet zomaar schikt naar de onuitgesproken machtsverhoudingen in het huis.

 

regisseur/scenarist Anna Muylaert  slaat een toon aan die veel lichtvoetiger is dan je met zo’n onderwerp zou verwachten. Meestal is ‘Que horas ela volta?’ zelfs zeer geestig op een fijnzinnige manier, vol kleine gebaartjes en details die meer zeggen dan de woorden die de personages in de mond nemen. 

In de persoon van Regina Casé vond Muylaert bovendien een gedroomde hoofdactrice. Met haar uitbundige karakter, haar volkse taalgebruik en haar angstig conservatieve reflexen is ze  een charmante tante bij wie je met plezier een dagelijks kopje koffie zou gaan drinken.

THE SECOND MOTHER (Que Horas Ela Volta?) won in Berlijn zowel de Panorama Publieksprijs als de Cicae Art Cinema Award. Daarnaast won de film ook de Prize of the Guild of German Arthouse Cinema en de Berliner Morgenpost Readers juryprijs.

Que horas ela volta?’ is een een mooie en plezierige film die een onbekende kant van Brazilië blootlegt. Al kan je dit verhaal evengoed in Europa situeren.

THE SECOND MOTHER (Que Horas Ela Volta?)

 

Brazilië, 2015 | 114 min | Drama, komedie

 

Regie: Anna Muylaert

 

Cast: Regina Casé, Antonio Abujamra, Helena Albergaria

 

 

 

 

Sherlock Holmes is nog altijd populair. Recentelijk speelden Robert Downey Jr., Benedict Cumberbatch en Jonny Lee Miller al de rol van Arthur Conan Doyles detective. Nu kunnen we ook iconisch acteur Ian McKellen aan dat illustere rijtje toevoegen, in zijn tweede samenwerking met regisseur Bill Condon. Eerder maakten de twee het bojzonder sterke drama Gods and Monsters en net als die film is Mr. Holmes een karakterschets geworden.

 

Condon baseerde zich op A Slight Trick of the Mind van Mitch Cullin, die met het boek voortborduurt op het beroemde personage van Arthur Conan Doyle. Het boek en de film spelen zich af in 1919 en in 1947 en draaien in feite om drie verschillende verhaallijnen. Allereerst is er de hervertelling van Sherlocks laatste zaak (die op ontroerende wijze laat zien dat de beste man altijd ver van zijn eigen menselijkheid stond). Dan is er nog het verhaal van Sherlock die in Japan op zoek is naar de zeldzame plant, waarbij hij ook oog in oog komt te staan met de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Ten derde is daar het belangrijkste deel van de film, dat laat zien hoe Sherlock als oude man leeft in een verafgelegen huisje, enkel in het gezelschap van zijn huishoudster Mrs. Munro en haar zoontje Roger.

 

In Mr. Holmes is de hoofdfiguur is onmiskenbaar Sherlock Holmes, een eigenzinnige koppigaard met een sterk analytisch vermogen en allerlei sociale gebreken. Maar op zijn 93ste stelt hij vast dat zijn vermaarde wapen — zijn geest — niet meer zo vlijmscherp is als hij dacht.

 

Mr. Holmes is strikt genomen een detectiveverhaal en ondanks zijn statige ritme intrigerend voor de kijker. Naarmate de film vordert, wordt echter duidelijk dat Holmes voornamelijk op zoek is naar zichzelf.

 

Om zo’n karakter met de juiste mix van knorrigheid, intelligentie en subtiliteit neer te zetten, heb je een doorgewinterde acteur nodig. Iemand als Ian McKellen bijvoorbeeld, die de rol bijna achteloos naar zijn hand zet.

 

In Mr. Holmes zien we ’s werelds beroemdste detective zoals we hem nog nooit eerder zagen: oud en dementerend.

 

Mr. Holmes begint met een ietwat nors overkomende detective, die naarmate het verhaal vordert langzaam ook een warmere kant van zijn persoonlijkheid laat zien. De drieënnegentigjarige Holmes is net terug van een reis naar Japan, waar hij op zoek was naar een zeldzame plant. Die plant zou het geheugen versterken, iets waar Sherlock door zijn hoge leeftijd minder sterk op kan leunen. Hij is dan ook niet geheel toevallig bezig met het opschrijven van de details van de zaak die hem in 1919 noodzaakte te stoppen met zijn detectivewerk. Het precieze einde van de zaak kan Sherlock zich niet herinneren en dat frustreert hem.

 

Dat de film zich vooral richt op de persoonlijke relaties van Holmes heeft zowel een voor- als een nadeel. Het voordeel is dat de detective zich op unieke wijze kan ontwikkelen: omdat hij hulpbehoevend is, moet de individualistische Holmes leren om socialer te worden.

 

Aan de andere kant zorgt de nadruk op Holmes, mevrouw Munro en Roger wel voor een nogal trage film. Er is minder spanningsopbouw dan in de moderne Sherlock-verhalen van de afgelopen jaren. Het centrale mysterie in de film wordt gevormd door de vergeetachtigheid van de detective.

 

De wisselwerking tussen Sherlock en zijn huishoudster is erg interessant om te zien. Mrs. Munro is een vrouw die haar echtgenoot is kwijtgeraakt tijdens de Tweede Wereldoorlog en daardoor op zichzelf is aangewezen. Omdat ze ook voor haar jonge kind moet zorgen, is ze verhard en niet zo toegankelijk.Laura Linney slaagt erin van Mrs. Munro een vrij ontroerend mens te maken. Haar zoon Roger, knap gespeeld door de jonge Milo Parker wil graag meer weten over Sherlock en weet al snel tot hem door te dringen. De scènes die McKellen en Parker delen zijn mooi om te zien, vooral omdat ze erg op elkaar ingespeeld zijn en doen regelmatig denken aan The old man and the sea.

 

De thema’s van ouderdom, geheugenverlies en wat een mens tot een mens maakt, komen allemaal uitgebreid aan bod en maken van Mr. Holmes een diepgaand en waardig werk.Intimistische mijmeringen, ongrijpbare herinneringen, huiselijke taferelen, het is niet meteen wat we ons tegenwoordig voorstellen bij de naam Sherlock Holmes.Zo schetst de film een beeld van een menselijke detective, die misschien niet altijd zo meeslepend en spannend is als de series rond het personage, maar wel veel sterker kijkt naar wie Sherlock Holmes is.

Mr. Holmes

Regie: Bill Condon | Cast: Ian McKellen (Sherlock Holmes), Laura Linney (Mrs. Munro), Milo Parker (Roger), Hiroyuki Sanada (Mr. Umezaki), Hattie Morahan (Ann Kelmot), e.a. | Speelduur: 103 minuten | Jaar: 2015

 

 

 

Black

Actie/Drama ‧ 1 uur, 35 min

Regisseurs: Adil El Arbi, Bilall Fallah

Cast: Martha Canga Antonio, Aboubakr Bensaihi, Soufiane Chilah

Na Image van regisseurs Adil El Arbi en Bilall Fallah heb ik met belangstelling uitgekeken naar Black gebaseerd op de boeken 'Black' en 'Back' van auteur Dirk Bracke.

De vijftienjarige Mavela is lid van de beruchte jeugdbende Black Bronx. Ze wordt

halsoverkop verliefd op de charismatische Marwan, een jongen van de rivaliserende 1080-ers. De twee jongeren mogen dan smoor verlief op mekaar zijn toch moeten ze een keuze maken tussen trouw aan hun bende of de liefde voor elkaar. West-Side Story met een flinke lik Romeo en Julia in Brussel. Adil El Arbi en Bilall Fallah geven zelf graag toe graag toe dat ze goed naar de door raciale, religieuze en criminele conflicten getekende grootstadskronieken van Spike Lee en Martin Scorsese hebben gekeken en dat is duidelijk zichtbaar. En dat stoort me absoluut niet integendeel het geeft sfeer aan de film. Maar de opstapeling van iets te veel actiescènes, een vrij vreemde beeldvorming van de bendes (zwart-brute verkachting versus Marokkaanse eerder sympathieke kruimeldieven) en niet zo goed uitbenen van de liefdesgeschiedenis tussen de twee jonge mensen vond ik iets minder.

Ik heb de film met gemengde gevoelens bekeken, deels met fascinatie, deels met ergernis. Dat betekent dus wel dat de prent iets losmaakt en ook voor de nodige gesprekstof en discussie kan zorgen.

Wat mij vooral in deze film charmeerde was de bijzonder sterke cast waarvan Aboubakr Bensahi als Marwan en Martha Canga Antonio als Mavela toch wel de grote uitblinkers zijn.

Een film die het bekijken zeker waard is al was het al om het schitterend acteerwerk van de jonge debutanten.

Black

Actie/Drama ‧ 1 uur, 35 min

Regisseurs: Adil El Arbi, Bilall Fallah

Cast: Martha Canga Antonio, Aboubakr Bensaihi, Soufiane Chilah

Een van de beste films van 2015 was voor mij persoonlijk Marguerite die voor mij Catherine Frot andermaal deed schitteren als grote actrice.

 

In het Frankrijk van de jaren 20 werpt Marguerite Dumont een stinkendrijke aristocrate haar aanzienlijke fortuin in de schaal om de lyrische zangkunst te verdedigen.

 

Zelf koestert deze nobele dame een intense passie voor die artistieke expressie, een manier om de onverschilligheid van haar echtgenoot en de schijnheiligheid van haar zogenaamde vrienden te compenseren. Af en toe geeft Marguerite in haar kasteel, voor een zorgvuldig geselecteerde kring van intimi, een recital waarbij zij zich valser dan vals vergrijpt aan wereldberoemde aria's. Haar man Georges, schaamt zich voor haar vocale zelfbegoocheling, maar gelukkig is er de zwarte butler die haar zeer toegewijd is en platonisch adoreert. Haar entourage en echtgenoot durft haar de pijnlijke waarheid niet te vertellen.Marguerites 'hobby' dreigt echter uit de hand te lopen wanneer ze beslist om voor een echt publiek, op de bühne van de Parijse Opera een recital te geven.

 

De eenzaamheid van Marguerite wekt iets poëtisch op. De verlatenheid maakt haar onschuldig, en haar onschuld maakt haar vrij maar tegelijkertijd ook een beetje clown.

 

Deze prachtige tragicomedie is geïnspireerd is op het echte leven van ‘operazangeres’ Florence Foster Jenkins, in het New York van de jaren 30.

 

Catherine Frot heeft meer dan twee maanden moeten oefenen om zo vals te kunnen zingen, maar de passie borrelt door de valse tonen heen.

 

Prachtig!

MARGUERITE

Regie: Xavier Giannoli 

Met: Catherine Frot, André Marcon, Michel Fau, Christa Théret, Denis Mpunga 

Duur: 127 minuten

2015 Frankrijk



MARGUERITE was voor mij trouwens ook het ultieme bewijs dat films die je aanvankelijk een beetje huiverig gaat bekijken, je tenslotte dusdanig kunnen raken dat je er nog dagen kan van nagenieten.

Hopelijk brengt ook 2016 een filmjaar vol acteerverrassingen.

André Oyen

 

De commentaren zijn gesloten.