ANSIEL

la rafle

Roselyne Boch - Frankrijk - 2010 - 115 min met Mélanie Laurent, Jean Reno en Hugo Leverdez

 ‘La Rafle’ wordt hier en daar al als ‘The French Schindler’s List’ omschreven en vertelt het verhaal van één van de grootste Franse holocaust-tragedies: de razzia in de nacht van 16 juli 1942 in Parijs, bevolen door het Vichy regime.

Mede’ dank’ zij de overijverige medewerking van het Vichy-bewind kwamen in totaal 75.721 Franse joden in Duitse kampen terecht en niet zelden waren het de Vichy-milities die de arrestaties verrichtten. Hun hoogste baas was René Bousquet, die in 1993 door Nazi-jager  Serge

 Klarsfeld (die ook Klaus Barbie opspoorde) werd aangeklaagd wegens misdaden tegen de menselijkheid.

Tot een proces kwam het niet doordat Bousquet voortijdig in zijn woning werd doodgeschoten door een geestelijk gestoorde man. De kinderen uit  zijn boek, Serge Klarsfeld: Le Mémorial des Enfants Juifs Déportés de France.(L'assocation Les Fils et Filles des Déportés Juifs de France / The Beate Klarsfeld Foundation, Parijs), schreef Klarsfeld in The New York Times, beschuldigen de inmiddels overleden president Mitterrand van verraad omdat hij tot het einde toe zijn vriend Bousquet de hand boven het hoofd hield. Politiechef Bousquet liet vierduizend joodse kinderen oppakken bij de eerste grote razzia die hij in juli 1942 in Parijs organiseerde; in totaal werden toen dertienduizend joden gearresteerd en, alvorens te worden gedeporteerd, bijeengedreven in het Vélodrome d'Hiver, een overdekt wielerstadion. De nazi's wilden toen alleen volwassen, arbeidsbekwame joden deporteren, vandaar die opsplitsing. Dat was echter niet naar de zin van enkele Vichy-mandatarissen, die niet opgezadeld wilden worden met de zorg voor de achterblijvende kinderen. Nog voordat de klopjacht begon, drongen zij erop aan dat ook de kinderen gedeporteerd moesten worden. Dat verzoek werd midden augustus door Adolf Eichmann ingewilligd.

Het ministerie van Oud-Strijders heeft na de oorlog lang hardnekkig ontkend dat het door de Gestapo opgezette kaartsysteem met de namen van honderdvijftigduizend Franse en in Frankrijk woonachtige buitenlandse joden nog bestond, maar het moest, na onderzoek van Klarsfeld, in 1991 toegeven dat het al die jaren het archief had beheerd. Dat het Klarsfeld vervolgens de grootste moeite kostte voor zijn boek te kunnen beschikken over de in dit archief bewaarde en met 'Juif' of 'Juive' gemerkte identiteitskaarten van de verdwenen kinderen, bewijst - niet voor het eerst overigens - dat de Franse overheid liever niet zag dat het verleden, en daarmee haar handelwijze in oorlogstijd, werd bovengehaald. DeFranse president Jacques Chirac verontschuldigde zich in 1995 voor de rol van de Franse politieagenten en ambtenaren in deze afschuwelijke gebeurtenissen.

We volgen de gebeurtenissen door de ogen van de 11-jarige Joseph Weismann en de verpleegster Annette Monod, omdat  zij later de twee getuigen zullen zijn van het leed dat zoveel anderen ook overkwam die niet meer kunnen getuigen .
Joseph, zijn vrienden en familie vinden een onderkomen in het bezette Parijs op Butte Montmartre en proberen er het beste van te maken. Tot  16 juli 1942. De Franse politie houdt dan, 9000 man sterk, een razzia waarbij 13.000 Joden - vooral kinderen, vrouwen en ouderen - worden samengedreven in de Vélodrome d’Hiver in Parijs. Daar worden ze vijf dagen zonder voedsel vastgehouden, vooraleer hun deportatie naar de Duitse concentratiekampen van start gaat.
‘La Rafle’ is een aangrijpend  relaas over een zwarte bladzijde in de Franse geschiedenis. Alle personages in deze film hebben echt geleefd en alle gebeurtenissen, zelfs de meest extreme, hebben echt plaatsgevonden.  Het is een knappe film  die je naar de keel grijpt en waarin toch ook duidelijk wordt gemaakt  dat de joodse bewoners in Parijs ook op heel sympathie, hulp en mededogen van Franse burgers konden.  Soms wat melodramatisch maar dat neem je net als destijds voor Schindlers list voor lief.

Roselyne Boch besloot al heel lang deze film te maken  omdat familie van haar man joods is en in Montmartre woonde, in de buurt trouwens van het gezin Weismann. Ze deed uitgebreid research rond deze gebeurtenissen en ontdekte zo overlevende Joseph Weismann en Annette Monod wier herinneringen uiteindelijk de basis zouden vormen van het script. Bosch decided to portray only real life characters in the film and cast Gad Elmaleh in the role of Joseph's father, Schumel Weismann. De opnames begonnen in mei 2009 en duurden Shooting began in May 2009 and lasted for 13 weeks.13 weken. 9,000 extras were used and facsimiles of the Vélodrome d'hiver and a concentration camp were reconstructed in Hungary for the film. ^{[ 4 ]} Facsimile’s van de Velodrome d’hiver en een concentratie kamp werden gereconstrueerd in  Hongarije.

Heel wat grote namen van de Franse film spelen in deze film mee en maken er als nog een vrij laat maar wel indrukwekkend postuum monument van.

André Oyen

 

Trailer: http://www.garagetv.nl/video-galerij/the...

 

 

 

http://www.cinebel.be/nl/film/media/1005777-La-Rafle/trailer-high.htm

Een boek over hetzelfde thema

Haar naam was Sarah

Tatiana de Rosnay

335 pagina's | Artemis & Co | september 2007

De tienjarige Sarah wordt in de nacht van 16 juli 1942 samen met haar ouders opgepakt en naar de Velodrome d'Hiver in Parijs gebracht, waar duizenden joden worden verzameld voor deportatie. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een kast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong. Ze heeft hem beloofd zo snel mogelijk terug te komen om hem te bevrijden, maar Sarah wordt met haar ouders op transport gesteld en steeds
verder weggevoerd.
Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzia, een inktzwarte bladzijde in de Franse geschiedenis. Ze gaat op zoek in archieven, en via het dossier van Sarah ontdekt ze een goed verborgen geheim van haar eigen schoonfamilie. Haar echtgenoot probeert haar ervan te weerhouden zich met deze geschiedenis te bemoeien, maar Julia besluit desondanks het spoor van Sarah te volgen.
Haar naam was Sarah is een ontroerende roman waarin het grote drama dat zich in Parijs voltrok, is teruggebracht tot
het verhaal van één slachtoffer, en dat is zó overtuigend gedaan dat het geen enkele lezer onberoerd zal laten.