ANSIEL

 

Naar jaarlijkse gewoonte werd ook nu weer De Groene Watermanprijs uit gereikt, meer bepaald 2 prijzen: een juryprijs en een publieksprijs. Het gaat om een boek dat net dat ietsje meer heeft en waarvan  de mensen van De Groene Waterman  vinden dat het extra aandacht verdient. Het boek is in het Nederlands verschenen in 2008 en het eerste deel van 2009. Eén van de boeken werdl door De Groene Waterman-jury bekroond met de Juryprijs en één met de Publieksprijs. De juryprijs van De Groene Watermanprijs ging naar

Philipp Blom - De Duizelingwekkende jaren

De periode voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog wordt vaak beschouwd als idyllisch, als de goede oude tijd, de 'belle époque'. Bovendien zijn die eerste veertien jaren van de twintigste eeuw vaak maar een voetnoot in de geschiedenisboeken.
De Duitse historicus Philipp Blom maakt in 'De duizelingwekkende jaren' niet alleen een grondige afrekening met dit cliché, hij brengt bovendien een fascinerend stukje Europese geschiedenis tot leven. Om deze opwindende en tegenstrijdige periode te begrijpen dompelt hij ons onder in de tijdsgeest van toen. Dat doet hij door die jaren vanuit een heel apart perspectief te bekijken: 'Stel u voor dat u de jaren 1900 tot en met 1914 zou kunnen bekijken zonder dat de slagschaduw van de toekomst een duister licht werpt op het historisch heden., als een moment van leven met alle complexiteit en contradicties die daarbij horen, met een toekomst die openligt, precies zoals die jaren zijn beleefd door de mensen uit die tijd.' Zo beschrijft Blom die veertien jaren: zoals ze beleefd zijn in al hun complexiteit en tegenstrijdigheid en zonder kennis van het verdere verloop van de geschiedenis. Hoe zag Frankrijk eruit in 1900? Wat met zijne Majesteit Leopold II en meneer Morel? Hoe zat het met de industriële ontwikkelingen en de aanzienlijke versnelling waarin de wereld geraakte? Welke rol speelde de literatuur en de kunsten? Vreemdelingenhaat? En hoe onzeker was de Europese man?
Een fascinerend boek over duizelingwekkende tijden. Analogieën met onze tijd zijn nooit ver weg.

Interessante link:

• herbeluister het gesprek van Jeanpierre Rondas met Philipp Blom: http://www.klara.be/cm/klara/1.104-searcharticle?tags=jea...
• De lieveling van de stemmers online en op formulier in de Groene Waterman werd:

·         Sami Zemni  met Het islamdebat

·         °De obsessie voor de islam is echter geen psychologische afwijking, maar eerder een symptoom van de geleidelijke teloorgang van de politiek en het denken over hoe samen te leven. Spreken over de islam betekent immers zwijgen over veel andere zaken. Het ontslaat ons meestal van de verantwoordelijkheid om de werkelijke oorzaken van maatschappelijke problemen te duiden en te plaatsen.

·         Sami Zemni (°1972) is al jaren een van de toonaangevende stemmen in het debat over de multiculturele samenleving. Hij is professor aan de Gentse Universiteit en de drijvende kracht achter de Middle East and North Africa Research Group. Met zijn nieuwe boek Het islamdebat probeert hij de discussie over de nieuwe samenleving te verduidelijken en te nuanceren.

·         Hij wil met dit boek, doorheen de analyse van de relatie tussen islam en Verlichting en het gevaar van de islamofobie, een solide basis bieden om na te denken over een vernieuwde politieke gemeenschap die insluit in plaats van uitsluit. Sami Zemni nodigt ons uit om de ratio te laten primeren op de emotie, om de analyse te laten voorgaan op het vooroordeel en om via dialoog een plaats te vinden voor de islam in onze democratische maatschappij.

·         Door een scherpe scheidingslijn te trekken tussen ‘onze traditie', die individuen de kans biedt zich te ontdoen van al wat hen beknot, en een traditie die dat niet kan, maak je het moslims de facto onmogelijk om deel uit te maken van deze samenleving.

De moslim is anders en zal altijd anders zijn, tenzij hij ophoudt moslim te zijn. Veel constructiever en realistischer is het om oog te hebben voor de manieren waarop moslims, in het Westen en daarbuiten, zelf aan de slag gaan met hun identiteit. Om te zien hoe een grote meerderheid zich wel degelijk inschrijft in een seculiere, democratische logica. Om niet te snel in paniek te slaan als ze hun religie daar toch een plaats in willen geven. Dat hoeft geen stap uit de moderniteit te zijn. Het is veeleer een andere visie op moderniteit.

·         Een buitengewoon verhelderend en fris werk!

·         André Oyen