Imbalsamatore, L' (2002)

De Italiaanse regisseur Matteo Garrone maakte van een krantenbericht over een onmogelijke liefdesrelatie tussen twee mannen, met dramatische afloop, het onderwerp van zijn schitterende psychologische thriller L'Imbalsamatore of in het Nederlands: de dierenopzetter. De plaats van de handeling is een dorpje in de buurt van Napels, aan de kust. Peppino (Ernesto Mahieux) heeft er een atelier waar hij zowel spitsmuizen als stieren opzet. Hij is goed in zijn vak en is tot ver buiten Napels bekend. Peppino is klein, zeer klein, eigenlijk niet groter dan een dwerg, hooguit 1.50 m en hij moet begin 50 zijn, want zo ziet hij eruit: kalend, beetje opgeblazen, gerimpeld, met schuine gele tandjes. In de dierentuin ontmoet hij Valerio (Valerio Foglia Manzillo), een goeduitziende knaap van net geen 20 jaar oud, een jonge god die 1.90 m, meet en een viriele maar ook zwoele uitstraling heeft. Hij zou kunnen doorgaan voor James Dean op zijn Italiaans. In de ogen van Peppino, is hij een lustobject waar hij z'n ogen niet van af kan houden. Peppino vertelt Valerio over zijn werk en als blijkt dat de jongeman ook een passie heeft voor dieren, wordt hij uitgenodigd om het atelier van de kunstenaar te bezoeken. Dat gebeurt ook prompt.

Peppino, aimabel, zachtaardig en onschuldig doet Valerio het voorstel om bij hem te komen werken in de opzetterij. Hij biedt een mooi salaris en vooruitzichten op premies. De jonge Valerio kan z'n aanbod niet afslaan en probeert dat ook niet. Vanaf dan doet Peppino er alles aan om zoveel mogelijk in het gezelschap van zijn jonge medewerker te vertoeven. Hij organiseert feestjes met twee Romeinse vriendinnen waarbij iedereen uit de kleren gaat, er wordt met z’n vieren in één bed geslapen, maar Peppino is het uiteraard alleen om de naakte torso van Valerio te doen. Deze scènes worden haast zonder bloot enorm prikkelend in beeld gebracht.

 Tijdens een geheimzinnig ritje naar Cremona krijgen Peppino en Valerio autopech en terwijl de dierenopzetter een klusje gaat opknappen voor zijn Maffia-geldschieters van de Camorra, wacht Valerio in de garage tot de auto hersteld is. Daar ontmoet hij Deborah (Elisabetta Rocchetti) die meteen smoor op hem is. Door zijn bedeesdheid, waar een vulkaan onder broedt, heeft zijn mannelijke charme nog een extra uitstraling.

Het duo Valerio-Peppino wordt een driemanschap, een ménage-à-trois, wat Peppino helemaal niet zint. Hij doet in eerst instantie alsof het voor hem allemaal okay is, gaat met de beide jongeren varen, wandelen, etc., maar uiteindelijk probeert hij Deborah eruit te werken om Valerio voor zich alleen te hebben. Maar het jonge meisje heeft haar minnaar ingepakt van kop tot teen,alhoewel…
Matteo Garrone neemt zijn tijd om Peppino en Valerio in te kleuren. Het spelletje van de oudere man met zijn jongere medewerker is aanvankelijk heel relaxt, ontspannen en vriendschappelijk. Peppino geeft raad, betaalt een ruim salaris, doet er een prachtige ring bovenop, financiert de drankjes voor de meisjes die ze samen versieren en laat Valerio uiteindelijk gratis inwonen. Eén keer wordt hij handtastelijk, maar een lichte afwering is genoeg om hem terug te drijven. Valerio krijgt even een vouw in het voorhoofd, maar daar blijft het bij. De situatie slaat helemaal om wanneer Deborah ten tonele verschijnt. Met haar heeft Peppino geen rekening gehouden. Zij stuurt z’n plannen in de war. Deborah begrijpt veel eerder dan Valerio wat er aan de hand is, zij doorziet de beweegredenen van Peppino en beschuldigt er Valerio van iets met die dwerg te hebben. Garrone gaat niet zo ver dat hij ons expliciet toont of dat ook werkelijk zo is, maar het feit dat Valerio geld heeft aangenomen van de dwerg en veranderd is sinds ze samen op stap zijn geweest (met de twee Romeinse hoertjes), suggereert in elk geval dat er mogelijk wat aan de hand is, een gebeurtenis die Peppino kan hebben aangemoedigd, want hij zet nu alles op alles om Deborah de stad uit te krijgen. Sluipend is zijn galante houding geëvolueerd naar licht irritatie en uiteindelijk openlijke vijandigheid ten opzichte van het jonge meisje. Tegelijkertijd probeert hij aan Valerio een reisje naar Cuba met z’n tweeën te verpatsen en meent hij dat de mooie vrouwen met bosjes voor zijn prachtige lichaam zullen vallen. De onderhuidse spanning is inmiddels opgelopen tot het niveau waar men zich als toeschouwer ongemakkelijk gaat voelen: wat als een kleine anekdote tussen een hetero en een homo begon, is uitgegroeid tot een scherp gesneden psychologisch drama;

De sympathie van de toeschouwer gaat vanaf het begin naar het goedgemutste kleine galante heertje met zijn immer lachend waterhoofdje, vrijgevig en vaderlijk. Wanneer de sfeer omslaat blijft er naast een gevoel van ongemakkelijkheid toch een mate van betrokkenheid ten opzicht van Peppino bestaan. Later slaat die om in medelijden wanneer hij op de bank bij de Camorra-leider spontaan in tranen uitbarst: Peppino is verliefd, heel erg zelfs. Wat aanvankelijk op een flirtpartij met bijbehorende sisser leek is voor Pepino liefde geworden. Maar Valerio is hetero, heeft zijn vriendin zwanger gemaakt en wil met haar een eigen leven beginnen. Maar toch voelt ook Valerio iets voor de dwerg, het gebeurt wel vaker dat een heel knappe persoon verliefd wordt, op iemand die door de buitenwereld als lelijk wordt bestempeld. Enerzijds is er walging, maar anderzijds is er ook fascinatie. Ook al probeert hij Peppino te ontwijken, toch laat hij zich telkens opnieuw op sleeptouw nemen. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen een ‘normaal huiselijk leven’ met Deborah en het avontuur en de vrijheid met Peppino. Deze onhoudbare situatie leidt tot een dramatische ontwikkeling die door de regisseur heel sterk in beeld wordt gebracht en erg doet denken aan Les diaboliques van Henri-Georges Clouzot. Alhoewel Matteo Garrone een echte Italiaanse film gemaakt heeft, legt hij vooral het accent op de troosteloosheid van de buurt van Napels. De grauwheid van beton en harteloosheid domineert. De jongensachtige naïviteit van Valerio die zowel tot onhandige situaties als tot onstuimige passie leidt, is de verpersoonlijking van onschuld waar op alle fronten misbruik van gemaakt wordt. L'Imbalsamatore is in de eerste plaats een verhaal over obsessieve liefde  en aantrekkingskracht die uitmonden in een diepmenselijk drama zonder vooringenomenheid of een opgestoken vingertje. De regisseur gaat behoedzaam te werk en met veel respect voor zijn figuren, ze zijn kwetsbaar, één van hen met een bloedend hart, de anderen twijfelend, aarzelend, jong en nog onervaren, of jong en al te vaak beschadigd en van het levend nemend zoveel als maar mogelijk. L'Imbalsamatore is een zeer beklijvende film waarvan de climax je aan je stoel vastnagelt.

André Oyen

 Imbalsamatore, L' (2002) Italië
Drama
101 minuten

geregisseerd door Matteo Garrone
met Ernesto Mahieux, Valerio Foglia Manzillo en Elisabetta Rocchetti

Transamerica (2005)

  Sabrina "Bree" Osbourne is een transseksuele vrouw die hard werkt en elke cent spaart om de laatste operatie te kunnen betalen, die van haar eindelijk een echte vrouw zal maken Dan krijgt ze een telefoontje en komt ze erachter dat ze een 17-jarige zoon heeft ,die ze in haar hij-tijd heel per ongeluk heeft verwekt en dat hij in de gevangenis zit. Haar psycholoog weigert haar onder het mes te laten gaan, voordat ze alles op een rijtje heeft. Bree reist naar New York om hem op te halen. Ze komt erachter dat haar zoon, Toby, een drugsgebruiker en een gigolo is. Ook blijkt zijn moeder zelfmoord gepleegd te hebben en liep hij weg bij zijn stiefvader. Bree doet zich voor als een Christelijke missionaris en biedt hem een rit aan naar Los Angeles. Toby wil naar Los Angeles om een baan te krijgen in de porno-industrie.  Maar wat hij niet weet, is dat Bree hem stiekem wil achterlaten bij zijn stiefvader.  Wanneer ze hier aankomen, begint Toby al snel vreemd te doen en blijkt dat hij als kind misbruikt werd door zijn stiefvader. Bree neemt de beslissing hem toch mee te nemen naar Los Angeles. Onderweg komt Toby er per ongeluk achter, hij ziet haar met een piemel plassen, dat Bree een transseksuele vrouw is. Hij is in het begin boos dat ze hierom liegt, maar vindt het geen probleem dat ze eigenlijk een man is. Wanneer hun auto wordt gestolen, zitten ze zonder geld en nog erg ver weg van Los Angeles. Toby belooft Bree zijn drugs te verkopen. In werkelijkheid gaat hij terug de prostitutie in om wat geld te verdienen. Ze krijgen een rit aangeboden van een vriendelijke man naar Phoenix, waar Bree’s ouders wonen. Hier schokt ze haar ouders met het feit dat ze werkelijk bezig is officieel een transseksueel te worden. Haar ouders bieden haar geld aan om terug naar Los Angeles te gaan, zolang Toby bij hun mag wonen. Toby vraagt zich af waarom ze zo aardig voor hem zijn en zo vertelt Bree dat ze zijn vader is. Toby, die vlak daarvoor, Bree nog probeerde te zoenen en te versieren, is woedend en loopt weg. Bree gaat weer terug naar Los Angeles en wordt officieel een vrouw. Dagen later klopt haar zoon, die nu in een homoseksuele pornofilm speelt, weer aan de deur. Hij zegt haar korting te willen geven wanneer de film uitkomt. Hiermee probeert hij te zeggen dat hij spijt heeft en haar werkelijk respecteert.

Transamerica is een boeiende en ontroerende film. Het scenario zit heel vernuftig in mekaar en Felicity Huffman zet hier werkelijk een monument van een vertolking neer. Verenigde Staten
Drama / Roadmovie
103 minuten

geregisseerd door Duncan Tucker
met Felicity Huffman, Kevin Zegers en Fionnula Flanagan