ANSIEL

Waarschijnlijk herinneren weinig mensen zich nog het liedje uit de jaren zeventig van de Nederlandse cabaretière Jasperina De Jong over een man die zelfmoord wilt plegen maar daar nooit in slaagt doordat hij altijd op het cruciale moment sociale verplichtingen heeft of wroeging krijgt. Toch is dat liedje mij altijd bijgebleven omdat ik het een perfecte combinatie vond van zwarte humor en diep menselijk inzicht. Dezelfde denkpiste vinden we ook terug in de  film 'Wilbur wants to kill himself' van de Deense cineaste Lone Scherer die eerder al internationaal succes boekte met 'Italian for Beginners' uit 1995 en daar op het filmfestival in Berlijn zelfs een Zilveren Beer mee wegkaapte. In haar jongste film vinden we ook weer op het eerste gezicht excentrieke eenzaten terug die in werkelijkheid echter zo menselijk en vol warmte blijken te zijn. Het verhaal situeert zich in het Schotse Glasgow waar twee broers Harbour en Wilbur een winkel van tweedehandse boeken runnen. Harbour de oudste van de twee trekt zich vooral het vooral het reilen en zeilen van de zaak aan. De jongere Wilbur gruwt van boeken, ze doen hem te veel aan zijn overleden vader denken van wie ze de zaak erfden, en houdt zich liever bezig met de opvang van kinderen. Niettegenstaande zijn arrogantie heeft hij een onweerstaanbare charme waarmee hij zowel kinderen als vrouwen weet te charmeren. Wilbur worstelt echter met een levensgroot onverwerkt jeugdtrauma dat tot recidive suïcide pogingen leidt. De psycholoog van het ziekenhuis weet geen raad meer met hem omdat hij ook geen moeite doet om het aan de basis liggend probleem op te sporen. De man zit blijkbaar helemaal in het verkeerde beroep, want een patiënt die je van een leverkankerdiagnose op de hoogte moet stellen dronken voeren, lijkt me ook niet meteen dé ideale methode. Wilbur lijkt een verloren man want hij blijkt ook geen woning meer te kunnen vinden daar het open laten staan van gaskranen ook een levensgevaar vormt voor de medebewoners. Maar Harbour zorgt voor zijn jongere broer die hij reeds verschillende keren van de dood heeft weerhouden. Hij kijkt door Wilburs harnas heen omdat hij op de hoogte is van diens jeugdtrauma en daar ook dialoog tracht rond te voeren.  Harbour is een zeer rustige man waar andere mensen zich geborgen bij kunnen voelen. Niet alleen zijn broer mag dat ondervinden ook Alice een jonge alleenstaande vrouw met een dochtertje van negen, die wanhopig tracht het hoofd boven water te houden voelt zich daardoor tot hem aangetrokken.

Alice en Harbour beginnen een relatie en al gauw trekt zij met haar dochter bij de broers in. Na nog enkele zelfdodingondernemingen waarbij zowel Harbour als Alice hem te hulp komen komt de vredige huiselijke situatie die door de komst van Alice en haar dochter ontstaan is ook hem ten goede. Hun geluk blijkt echter niet van lange duur te kunnen zijn...

'Wilbur wants to kill himself' is een zeer doordachte film waarin aan elk detail aandacht is besteed en die de kijker van meet af aan in zijn ban heeft. Lone Scherer is vertrokken van een nogal gevoelig thema namelijk zelfdoding om via humor, fijngevoeligheid, ijzersterke personages en een zeer ruime kijk op de dingen des levens in een boeiende film te belanden, een oogstrelend kijkspel, waarbij ze de klip van het melodrama resoluut de rug toedraait. Ze weet alles op het juiste moment te brengen. Haar personages kneedt ze zodanig dat ze van eenzaten naar sterkere personen evolueren die met de minuut mooier worden omdat ze hun isolement ontgroeid zijn door de troost en warmte die ze bij mekaar vinden. Wat vooral erg opvalt is dat de mannelijke personages niet kost wat kost aan hun viriliteit kleven maar ook hun zwakke en soms vrouwelijke kant durven tonen. Zedenpreken vind je in deze film echt niet terug. Ook zelfdoding op zich wordt nergens afgekeurd, want het recht op zelfbeschikking is haast tastbaar in deze film. ‘Wilbur wants to kill himself’ is een film die boordevol vitaliteit zit en voortdurend verrast omwille van de geniale vondsten. Zo is de film bijvoorbeeld opgenomen in lichte tinten en dat geeft iets heel verfrissend. Zelfs het grauwe Glasgow wordt er zowaar vrolijker onder. ‘Wilbur wants to kill himself’ is een Deens- Engels, Zweeds- Noorse coproductie en dat is duidelijk merkbaar. Vooral de Scandinavische inbreng is overduidelijk. Lang voordat de eindgeneriek aangeeft dat Lars von Trier scriptadviseur is kan je zijn invloed reeds duidelijk aanvoelen. De acteerprestaties in deze film zijn werkelijk subliem. Jamie Sives als de destructieve loser Wilbur is zo levensecht dat je elk ogenblik verwacht dat hij van het doek de zaal instapt. Deze film is voor mij persoonlijk echt een van de grootste filmmomenten die ik sinds lange tijd heb mogen genieten. De titel en het onderwerp mogen dan enigszins afschrikken maar inhoud en vorm getuigen van vakkennis, passie voor het medium film en aandacht voor de mens die zijn houvast op het leven soms verliest en die door de warmte en genegenheid van een medemens terugvindt. Wilbur wants to kill himself Regie-Lone Scerfig/ Vertolking- Jamie Sives, Adrian Rawlins, Shirley Henderson, Lisa McKinlay/ 2004/ Denemarken, Engeland, Zweden, Noorwegen/ 105 minuten Verdeling Cineart DVD Afilm

2006

http://www.mobipocket.com/en/eBooks/eBookDetails.asp?Book...